စကၤာပူအိပ္မက္ (EDB အေၾကာင္း) ႏွင့္ အင္ဂ်င္နီယာ၊စင္ကာပူေဆာင္းပါးမ်ား - ကိုသန္းလြင္

စကၤာပူအိပ္မက္ (EDB အေၾကာင္း)

(မိုးမခ) ေအာက္တိုုဘာ ၃၀၊ ၂၀၁၄

(၁)

ကြ်န္ေတာ္ စကၤာပူသို႔ ပထမ ဆံုးေရာက္ဖူးရသည္မွာ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္ကတည္းက ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔အေခၚ မိုးပ်ံတိုက္ၾကီးေတြ ရွိတာကိုဘဲမွတ္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီ က ၆ ထပ္ရံုးဆိုလ်င္ အလြန္ျမင့္လွေပျပီ။ ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္တၾကိမ္၊ သံုးႏွစ္တၾကိမ္ မျပတ္ ေရာက္ပါသည္။ စကၤာပူသည္ တရိပ္ရိပ္ တိုးတက္ေနသည္ကို ျမင္ေနရသည္။

၁၉၈ရ ခုႏွစ္တြင္ MRT ေခၚ ေျမေအာက္ရထားေတြ စတင္ေျပးေနျပီ။ မွန္တံခါးမွ ျမင္ရေသာ ရထားေတြ ေျပးေနတာမွာ တရိပ္ရိပ္။ စီးရသည္မွာ ညင္သာလွသည္။ ျမန္မာျပည္က ရထားေတြလို တဒံုးဒံုး မမည္။ ခုန္လည္း မခုန္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေခါင္းေဆာင္ၾကီးေတြ လာေတာ့လည္း သူတို႔ မီးရထား ကို စီးျပီး ေလ့လာ ခိုင္းသည္။ ထိုစဥ္က သူတို႔မီးရထားမွာ စကၤာပူ၏ ေအာင္ျမင္မႈ ျပယုဂ္လို ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ စကၤာပူ ေရာက္ရတိုင္း ငါတို႔ႏိုင္ငံ ဘယ္ေတာ့ စကၤာပူလိုျဖစ္မလဲဟု ကြ်န္ေတာ္တို႔ အျမဲစဥ္းစားခဲ့ၾကပါသည္။

အခုေတာ့လည္း တျဖည္းျဖည္း ကြ်န္ေတာ္ သေဘာေပါက္လာရေလသည္။ ျမန္မာျပည္သည္ စကၤာပူ လို ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဖူးဟု ေတြးထင္စျပဳလာေလျပီ။ ျမန္မာျပည္က ဒီေန႔ အေျခအေနေတြနဲ႔ ကေတာ့ စကၤာပူကို မမွီႏိုင္ျပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သြားေနေသာ လမ္းေၾကာင္းႏွင့္ အစိုးရ၏ လုပ္ရပ္မ်ားမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ တိုးတက္ေရးအတြက္ အားရွိစရာ မျမင္ၾကရေပ။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္တြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အလုပ္ လုပ္ရန္၊ ကာလ တာရွည္ ေနထိုင္ရန္ေရာက္ လာေသာအခါ စကၤာပူကို အနီးကပ္ ျမင္ရေလသည္။ တတိယကမၻာႏိုင္ငံ ငယ္ငယ္ ေလးသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်က္စိေရွ႔မွာပင္ ပထမကမၻာ၏ စံျပႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့သည္။

ေခါင္းေဆာင္ၾကီး လီကြမ္းယူး ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ဤမွ် တိုးတက္ရသည္ဟုဆိုလ်င္ မွားမည္မထင္ပါ။ သူတစ္ေယာက္တည္းႏွင့္ အခုလိုျဖစ္ရသည္ေတာ့ မဟုတ္။ သို႔ပါေသာ္လည္း သူမပါဘဲေတာ့လည္း စကၤာပူသည္ အခုျမင္ေနရသည့္ အေျခအေနသို႔မေရာက္ႏိုင္ပါ။ သက္ေသျပခ်က္ ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ ျမန္မာျပည္ၾကီးကိုဘဲျပရလိမ့္မည္။ ေခါင္းေဆာင္မႈ ညံ့ဖ်င္းျပီး ေစတနာ မမွန္ပါေသာ္ ဘာေတြ ျဖစ္မည္ဆိုသည္ကို ဥဒဟုန္ေဆာင္စရာ ကိစၥေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ေတြ႔ႏိုင္ပါသည္။

(၂)

ယေန႔ ကမၻာၾကီး၏ အေျခအေနေတြအရ ႏိုင္ငံတစ္ခု တိုးတက္ဖို႔ဆိုလ်င္ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီး ျမွဳပ္ႏွံမႈေတြလို သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ ၁၉၆၂ ခု စစ္အစိုးရတက္လာျပီး ပထမ ဦးဆံုးလုပ္ေသာ လုပ္ရပ္မွာ ႏိုင္ငံျခား အဖြဲ႔ အစည္း၊ အသင္း၊ ကုမၸဏီေတြကို ႏွင္ထုတ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္ကစ၍ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ လမ္းမွား ၾကီးအတိုင္း ေလ်ာက္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ေၾကာင္း အခု သေဘာေပါက္ ႏိုင္ၾကပါသည္။ စကၤာပူကမူ ဤသို႔မဟုတ္။ မိမိ ေျခေထာက္ေပၚ ရပ္ႏိုင္ျပီဟု ဆိုကတည္းက ႏိုင္ငံျခားရင္းႏီွးျမွဳပ္ႏွံမႈကို ဘယ္လို ရွာရမလဲဟု စျပီး စဥ္းစားခဲ့ၾကသည္။

၁၉၅၉ ခုႏွစ္တြင္ စကၤာပူသည္ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရေသာ နယ္တနယ္ျဖစ္လာပါသည္။ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္မူ လံုး၀လြတ္လပ္ေသာႏုိင္ငံ တခုျဖစ္လာသည္။ စကၤာပူႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံ တိုးတက္ေရး မဟာ ဗ်ဴဟာႏွစ္ခုမွာ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏီွး ျမွဳပ္ႏွံမႈ ႏွင့္ Tourism လုပ္ငန္းတို႔ ျဖစ္ပါသည္။

EDB ေခၚ Economic Development Board ကို ဖဲြ႕စည္းေရးအတြက္ မစၥတာ လီကြမ္းယူးကို စတင္ အၾကံ ဥာဏ္ေပးသူမွာ ကုလသမဂၢ ဌာေနကိုယ္စားလွယ္ Dutch လူမ်ိဳး Mr Winsenmius ဆိုသူျဖစ္ပါ သည္။ သူကရင္းႏီွး ျမွဳပ္ႏံွဖို႔ ေရာက္လာသူတစ္ဦးကို အစိုးရ၀န္ၾကီး ႒ာနေပါင္းစံု ျဖင့္ ဆက္ဆံရန္မလို ဘဲ ေနရာတစ္ခုတည္းတြင္ သူ႔လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္း ေပးမည့္ ဌာနတစ္ခု ရွိရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း တင္ျပခဲ့သည္။ အစပထမတြင္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံ လိုသူကို မိမိကစတင္ျပီး ဖိတ္ေခၚရန္ လိုအပ္သည္ဟုလည္း ဆိုပါသည္။ EDB သည္ ႏိုင္ငံတြင္းမွ လိုအပ္ခ်က္မွန္သမွ်ကို ျဖည့္ဆည္းေပး ႏိုင္သည့္ One stop Agency တခုျဖစ္ လာပါသည္။

ဤ တစ္ေနရာထဲမွာ ကိစၥျပီးသည့္ သေဘာကို စကၤာပူ ျပည္သူ႔ ေဆးရံုၾကီးတြင္ေတြ႔ ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ ႏိုင္ငံျခားမွ ေရာက္လာေသာ လူနာရွင္မ်ား မွာ ရံုးခန္းတစ္ခုသို႔ သြားၾကရပါသည္၊ ထိုရံုးခန္း မွ ကြ်မ္းက်င္ သူမ်ားက မည္သည့္ဆရာ၀န္ႏွင့္ ေတြ႔ရမည္။ မည္သည့္ အေဆာင္သို႔ သြားၾကရမည္။ အဖိုးအခ အဘယ္ မွ် က်သင့္ႏိုင္သည္တို႔ကို တခါတည္း တြက္ခ်က္ေပးပါသည္။ လူနာအတြက္ stay လိုအပ္ခ်က္ ႏွင့္ အျခားျပႆနာမ်ားကို ထိုရံုးခန္းမွာ တင္ျပေဆြးေႏြးႏိုင္ၾကပါသည္။

ပထမဆံုးေသာ အီး၊ဒီ၊ဘီ ဥကၠဌက ႏိုင္ငံတြင္းမွ ပညာေတာ္ေပ့ ဆိုသူမ်ားကို စုစည္းယူပါသည္။ အေမရိကန္၊ ၾသစေၾတးလ်၊ ဥေရာပ၊ နယူးဇီလန္ စသည္ျဖင့္ အေကာင္းဆံုး တကၠသိုလ္မ်ား မွ ဘြဲ႔ရျပီးသူမ်ားကို လခ အေကာင္းဆံုးေပး၍ အီး၊ဒီ၊ဘီ အရာရွိအျဖစ္ တာ၀န္ေပးသည္။

ထို အရာရွိမ်ား၏ အဓိက တာ၀န္မွာ ႏိုင္ငံျခား မွရင္းႏီွးျမွဳပ္ႏွံမႈမ်ား ၀င္ေရာက္လာေရးပင္ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံေပါင္း ေလးငါးဆယ္မွ CEO မ်ား၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈး မ်ား ကို တယ္လီဖုန္း ဆက္သြယ္ျပီး စကၤာပူ ႏိုင္ငံတြင္ ရင္းႏီွး ျမွဳပ္ႏွံေရးအတြက္ ဖိတ္ေခၚၾကပါသည္။ စကၤာပူႏိုင္ငံ၏ အနာဂါတ္ေရးမွာ သူတို႔ လက္ထဲတြင္ရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ အီး၊ဒီ၊ဘီ အရာရွိ တဦးက ေက်ာင္းဆင္း လႊတ္လိုက္ေသာ ကေလး ေတြကိုေတြ႔လွ်င္ သူတို႔ ေလးေတြကို တေန႔ဘယ္လိုမ်ား အလုပ္ေပးရမလဲဟု အျမဲ ေတြးေနမိ သည္ဟု ဆိုပါသည္။

အီး၊ဒီ။ဘီ အရာရွိမ်ားအေနျဖင့္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားေမးသမွ် ေမးခြန္းေပါင္းစံုကို ေျဖၾကရျပီး အခက္အခဲ ျဖစ္ေနေသာ ျပႆနာ မွန္သမွ် ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းေပးရသည္၊ အခ်ိဳ႕ ႏိုင္ငံျခား ေကာ္ပိုေရးရွင္း မွ အၾကီးအကဲ လုပ္သူမ်ားမွာ စကၤာပူ ဆိုေသာ ႏိုင္ငံ ဘယ္ေနရာမွာရွိသည္ ဆိုသည္ကို မသိဘူးဟုဆို သည္။ အစပထမတြင္ UNDP ေခၚ ကုလသမဂၢေအဂ်င္စီ မွ အရာရွိမ်ားကို အကူအညီအျဖစ္ ေခၚထား ၾကရပါ သည္၊

အီး၊ဒီ။ဘီ သည္ နိုင္ငံ ၏ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ လိုအပ္ေသာ Infrastructure မ်ားကို တည္ ေဆာက္ ေပးရန္ တာ၀န္ယူရသည္။ ပထမဆံုး တည္ေဆာက္ေသာ သူတို႔ ပေရာဂ်က္ မွာ Jurong Industrial Estate ျဖစ္ပါသည္။ စကၤာပူႏုိင္ငံ အေနာက္ဘက္အပိုင္းရွိ ဂ်ဴေရာင္း ဆိုေသာ ရပ္ကြက္ တြင္ ဧက ၉၀၀၀ ေက်ာ္ခန္႔ ရွိေသာ ေျမေနရာကြက္တြင္ လိုအပ္ေသာ လမ္း၊ လွ်ပ္စစ္မီး၊ ေရတို႔ကို အလံုအေလာက္ အသံုးျပဳႏိုင္ေရး ႏွင့္ ေရဆိုးထြက္ေပါက္မ်ားအျပင္ လိုအပ္ေသာ အေဆာက္အဦး မ်ားကို အစိုးရက တည္ေဆာက္ေပးသည္။

၁၉၆၁ ခုႏွစ္တြင္ ႏိုင္ငံျခားပိုင္ စက္ရုံ ၁၉ ရံုသာရွိခဲ့ျပီး ၁၉ရ၀ ခုႏွစ္တြင္ စက္မႈ လုပ္ငန္း ၃၉၀ အထိ တိုးျမင့္ လာခဲ့ပါသည္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္တြင္ Texas Instrument ေရာက္လာျပီး သေဘာတူ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ အျပီး ရက္ေပါင္း ၅၀ အတြင္း production  စႏိုင္ခဲ့သည္။ သူတို႔ ေနာက္ National Semiconductor  ေရာက္လာခဲ့ပါသည္၊ HP မွ Mr Hewlett က အေထာက္ေတာ္ ေျမာက္မ်ားစြာ လႊတ္ျပီး ေသခ်ာမွ သူကိုယ္တိုင္ လာၾကည့္ပါသည္၊

၁၉၆၅ ခု လြတ္လပ္ေရး ရျပီးခ်ိန္ ျဗိတိသွ် တို႔ ထြက္သြား ခ်ိန္တြင္ သူတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱယားမွ ၀န္ထမ္း ေပါင္း ၃ ေသာင္းေက်ာ္ ေလးေသာင္း ခန္႔ ကို အလုပ္ အကိုင္ ရရွိေရး အတြက္ ႏိုင္ငံျခားမွ ရင္းႏီွး ျမွဳပ္ႏွံ လာေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို အားကိုး ၾကရပါသည္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွ စက္မႈလက္မႈ လုပ္ငန္းအ၀၀ မွာ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ အပါအ၀င္ လိုအပ္ခ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳးိ ရွိတတ္ၾကေပရာ အခက္အခဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႔ၾကရပါသည္၊ အီး၊ဒီ။ဘီ ၀န္ထမ္းမ်ား ၏ အခက္အခဲမ်ားကို မွန္းဆ ၾကည့္ႏိုင္ၾက ပါသည္။ ထို အီး၊ဒီ။ဘီ အရာရွိမ်ားထဲ မွ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အစိုးရ ၀န္ၾကီး ၃ ေယာက္ ႏွင့္ အတြင္းေရး အတြင္း၀န္မ်ား အေျမာက္အမ်ား ေပၚထြက္လာပါသည္၊

အီး၊ဒီ။ဘီ အဖြဲ႔မွာ တျဖည္းျဖည္း လူအင္အားႏွင့္ လုပ္ငန္းပမာဏ တိုးပြားလာျပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ႒ာန ၾကီး ၂ ခု အျဖစ္ ခြဲလိုက္ရပါသည္။ DBS ( Development Bank Of Singapore) ႏွင့္ JTC (Jurong Town Council) ဟု ႒ာနၾကီး ၂ ခု ျဖစ္လာပါသည္။ စကၤာပူ၏ စက္ရုံ အလုပ္ရံု အေဆာက္အဦ ေျမာက္မ်ားစြာကို ေဂ်၊တီ၊စီ ကပိုင္ဆိုင္ပါသည္၊

၁၉၆၈ ခုႏွစ္တြင္ အီး၊ဒီ၊ဘီ ရံုးခြဲ တခုကို ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ တိုက်ိဳျမိဳ႔တြင္ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့ ၾကပါသည္။ စကၤာပူလူမ်ိဳး ဂ်ပန္ တကၠသိုလ္မွဘြဲ႔ ရရွိျပီး ဂ်ပန္စကားေျပာ ႏိုင္သူကို ဦးေဆာင္ေစသည္။ ဂ်ပန္တို႔ ၏ ရင္းႏွီး ျမွဳပ္ႏွံမႈရဘို႔ အခက္အခဲမ်ားစြာရွိပါသည္။ ဂ်ပန္ တို႔က သူတို႔ Precision Technology ကို မည္သည့္ အာရွ ႏိုင္ငံကမွ လိုက္မမွီႏိုင္ဘူးဟု အယူအဆရွိၾကသည္။၊ ၁၉၇၀ ခုႏွစ္တြင္ ဆီကို နာရီစက္ရုံ စတင္ဖြင့္ ႏိုင္ခဲ့သည္။

ေရနံခ်က္စက္ရုံ မ်ားကို စကၤာပူတြင္ လာေရာက္ ဖြင့္လွစ္ေရးမွာမူ နိုင္ငံေရးကိစၥ မ်ားပါ ပါ၀င္ပါတ္သက္ ေနေသာေၾကာင့္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ေဆြးေႏြး ညိွႏွိုင္း ရေသာ ကိစၥမ်ား ရွိခဲ့ဘူးပါသည္။ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္မ်ား မွာမွ ေရနံခ်က္ စက္ရံုမ်ားကို စကၤာပူတြင္ စတင္ တည္ေဆာက္ ႏိုင္ခဲ့ ၾကပါသည္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈမ်ား ၀င္ေရာက္လာျခင္းကို ပါတ္၀န္းက်င္ ႏိုင္ငံမ်ားက အားက်ခဲ့ၾကသည္။

စကၤာပူမွ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏီွးျမွဳပ္ႏွံမႈ အေျခအေန မ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ ေတြးၾကည့္မိသည္။ စကၤာပူ ႏိုင္ငံတြင္ သဘာ၀ ထြက္ကုန္ ဟူ၍ မရွိဘဲ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ကြ်န္းသစ္၊ ေရနံ၊ ေက်ာက္သံ ပတၱျမား စသည္ျဖင့္ သယံဇာတ ပစၥည္း ေပါင္းစံု ထြက္ရွိပါသည္၊ သို႔ပါ ေသာ္လည္း ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၀င္ေရာက္လာမည့္ စက္ရုံမ်ား အဆင္ေျပေျပ လည္ပါတ္ႏိုင္ေရး အတြက္ Infrastructure မွာ ျပည့္စံုေနဖို႔လိုသည္၊

ကြ်န္ေတာ့္ကို အခန္း ၂၀၀၊ ၃၀၀ ပါ၀င္ေသာ ေဟာ္တယ္ၾကီးတစ္ခု ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေဆာက္လို ပါသည္ ဟု ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္က ေမးျပီဟုဆိုပါစို႔။ ကြ်န္ေတာ္႔တြင္ လမ္းညႊန္ေပး ႏိုင္ေသာ အရည္အခ်င္း မရွိပါ။ ဘယ္သူ႔ဆီကိုသြားျပီး ဘယ္သူ႔ကိုေမးပါဟု ကြ်န္ေတာ့္တြင္ ေျပာျပႏိုင္ေသာ အခ်က္အလက္မရွိပါ၊

ႏိုင္ငံတကာ ကုမၸဏီၾကီးမ်ားက ဤကဲ့သို႔မေရမရာ အေျခအေနကို လက္ခံလိမ့္ မည္မဟုတ္။ Mr Hewlett လိုပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ ကိုယ္တိုင္ မလာမွီ အေထာက္ေတာ္ ေပါင္းမ်ားစြာဦးစြာ လႊတ္ျပီးမွ လာသင့္၊ မလာသင့္ ဆံုးျဖတ္ၾကသည္၊

ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္က ေဟာ္တယ္ေဆာက္လိုသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အေနျဖင့္ သင့္ေတာ္ေသာ ေျမေနရာႏွင့္ သင့္ေတာ္ေသာေစ်းႏွဳန္းတို႔ကို ေျပာျပ ႏိုင္စြမ္းရွိရပါမည္။ သူ၏ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမည့္ေငြကို ႏိုင္ငံတြင္းသို႔ တရား၀င္ တင္သြင္းႏိုင္ေသာ နည္းလမ္း ရွိရပါမည္။ သူ၏ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ ေနေရး ထိုင္ေရး လစာေငြ ေပးႏိုင္ေရးအတြက္ တရား၀င္ နည္းလမ္းမ်ားရွိရ ပါမည္၊ သူ႔၀င္ေငြကို လိုအပ္သလို ျပည္ပသို႔ ပို႔ေပးႏိုင္ရန္သူ႔တြင္ နည္းလမ္းရွိရပါမည္။

လုပ္ငန္းသေဘာမွာ အေႏွာင့္အယွက္ မွန္သမွ် ဖယ္ရွား ျပစ္ရပါမည္။ ႏိုင္ငံျခားသားသည္ ႏိုင္ငံတကာ စံႏႈန္း၊ စံညႊန္းေတြကို သာသိသည္။ ျမန္မာျပည္မွာက ျမန္မာတို႔ စံႏႈန္း ေတြသာ ေနရာတကာမွာရွိေနသည္။

စကၤာပူတြင္ ျပည္ပႏိုင္ငံမွ တင္ပို႔ လိုက္ေသာ ကုန္ပစၥည္းသည္ ေလယာဥ္ ႏွင့္ ဆိုက္ေရာက္ လာပါ လ်င္ ၄-၅ နာရီအတြင္း ပိုင္ရွင္က မိမိကားေပၚတြင္တင္ခါ ေမာင္းထြက္ သြားႏိုင္ၾကပါသည္။ သေဘၤာ ႏွင့္ ေရာက္လာလ်င္ ၃ ရက္အတြင္း ပိုင္ရွင္ က ထုတ္ယူႏိုင္ပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တခါက ၾကံဳရဘူးသည္ မွာ တင္ပု႔ိ လိုက္ေသာ ပစၥည္းထုပ္သည္ ယခုႏွစ္ ဧျပီ ၅ ရက္ေန႔က ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္း သို႔ေရာက္ ပါသည္။ သၾကၤန္ပိတ္ရက္ေၾကာင့္ဆိုကာ ဧျပီ ၂၅ ရက္ မိုးၾကီးခ်ဳပ္မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနရာသို႔ ပစၥည္း ထုပ္ ေရာက္ပါသည္။

ဆိပ္ကမ္းတြင္ ပစၥည္းတစ္ခု၏ ေႀကျငာထားေသာ တန္ဖိုးသည္ နည္းေနသည္ဟုဆိုပါစို႔။ ဆိပ္ကမ္း အရာရွိမ်ားက ပိုင္ရွင္ႏွင့္ ျငင္းခုန္မေနပါ။ ပစၥည္းတန္ဖိုးကို ေနာင္ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားက စစ္ေဆးၾကပါ လိမ့္မည္။ တန္ဖိုးက Catalogue မွာ မပါေသာေၾကာင့္ ပစၥည္းထုတ္ရန္ ၾကန္႔ၾကာျခင္းမျဖစ္ပါ။ အကယ္၍ ပစၥည္းတန္ဖိုးကို ေလွ်ာ့ေပါ့ေႀကျငာျပီး ထုတ္ယူပါလ်င္ ေနာင္တြင္ ရွင္းယူရန္ တာ၀န္မွာ ေႀကျငာသူ၏ တာ၀န္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

အေကာက္ခြန္ ေကာက္ရာတြင္ စကၤာပူႏိုင္ငံတြင္ ယေန႔ (၇) ရာခိုင္ႏွဳန္း ေကာက္ခံပါသည္၊ ဤသ႔ို ျမွင့္တင္ရန္ ခ်က္ျခင္း။ဆံုးျဖတ္ၾကသည္ မဟုတ္ပါ။ ၃%၊ ၅ % စသည္ျဖင့္ အခ်ိန္ ၁၀ ႏွစ္မွ် ယူျပီး တျဖည္းျဖည္း ျမွင့္ တင္ယူပါသည္။  အကယ္၍ အခြန္ေပးေဆာင္ျပီး ပစၥည္းကို စကၤာပူႏိုင္ငံ တြင္းတြင္ မသံုးဘဲ ျပည္ပသို႔ ထုတ္ယူပါက ေကာက္ခံျပီး အခြန္ ကို ျပန္ေပးပါ သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံက ေကာက္ယူေနေသာ အခြန္ႏွဳန္းထား သင့္ေတာ္သည္ မသင့္ေတာ္သည္ကို ပါတိတ္ တင္သြင္းၾကေသာ ဥပမာျဖင့္ သိသာႏိုင္ပါသည္။ အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံက ထုတ္ေသာ ပါတိတ္ကို ရန္ကုန္ ဆိပ္ကမ္းသို႔ မပို႔ၾကပါ။ ယိုးဒယားႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕မွ တဆင့္ ျမ၀တီ၊ ျမ၀တီမွ ကုန္းလမ္းျဖင့္ ထရပ္ကားမ်ားႏွင့္ ရန္ကုန္သို႔ ပို႔ ၾကပါသည္။ ဤကိစၥ ဘယ္လိုမွ် မျဖစ္သင့္ေသာ ကိစၥ ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စကၤာပူမွ အီး၊ဒ၊ီဘီ ကဲ့သို႔ အလားတူ အဖြဲ႔တခုေတြ႔ ျမင္လိုပါသည္။ ထိုအဖြဲ႔တြင္ ႏိုင္ငံျခား တကၠသိုလ္မ်ားမွ ဘြဲ႔ ရခဲ့သူမ်ား၊ ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ ဥာဏ္ ထက္ျမက္သည့္ ပညာရွင္မ်ား၊ စီပြားေရးကို ကြ်မ္းက်င္သူမ်ား၊ တက္ၾကြေသာ လူငယ္မ်ားျဖင့္ ဖြဲ႔စည္း ေပးေစလိုပါ သည္။ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏီွးျမွဳပ္ႏွံ သူမ်ားနည္းတူ ျပည္တြင္းမွ လုပ္ငန္းရွင္ မ်ား၏ အခက္အခဲ မ်ားကို ထိုအဖြဲ႔ မွ အရာရွိမ်ားက ေျဖရွင္းေပးေနသည္ကို ေတြ႔ျမင္ လိုပါသည္။

McDonnald ႏွင့္ KFC ကဲ့သို႔ေသာ ကုမၸဏီၾကီးမ်ား ျမန္မာျပည္တြင္ လာေရာက္ စီးပြားေရး လုပ္ကိုင္ ေနၾကသည္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေတြ႔ျမင္လိုပါသည္။ ၄င္းတို႔အတြက္ သင့္ေတာ္ေသာ အေျခ အေနေကာင္း မ်ားကို ဖန္တီးေပးရန္ ကြ်န္ေတာ္တို႔တြင္တာ၀န္ရွိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခ်မွတ္လိုက္ ေသာ ေပၚလစီ တစ္ခု မွန္၊ မမွန္ကို တိုင္းျပည္၌ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ႏိုင္ငံတကာ ကုမၸဏီၾကီးမ်ား ရွိ၊ မရွိ ကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သိႏွိုင္ၾကပါသည္။

စကၤာပူႏိုင္ငံႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတို႔မွာ အေျခအေန မတူ၊ ကြဲ ျပားျခားနားမႈ ေျမာက္မ်ားစြာရွိပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဧရိယာ ၾကီးမား က်ယ္ျပန္႔ျပီး သယံဇာတ ေပါၾကြယ္၀ပါသည္။ ပံုတူကူးခ်ရန္ မလိုပါ။ တရုတ္ႏိုင္ငံ သမၼတေဟာင္း Jiang Zemin မွာ သမၼတ မျဖစ္မီွက စကၤာပူကို အီး၊ဒီ၊ဘီ အဖြဲ႔ အေၾကာင္း ေလ့လာရန္ လာျပီး ရက္သတၱ ၂ပါတ္ၾကာေန သြားဘူးပါသည္။ အျပန္မွာ Fujian ႏွင့္ Guangdong  Special Economic Zone  ၂ခု ကိုထူေထာင္ရန္ တာ၀န္ ေပးျခင္း ခံရပါသည္။ တရုတ္ျပည္ကပင္ နည္းယူရသည္ ဆိုလ်င္ ျမန္မာတို႔ အဖို႔နည္းယူရန္ ၀န္မေလးသင့္ပါ။

တရုတ္ျပည္တြင္ စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္သည္ ဆိုရာ၌ State Control ေခၚ အစိုးရ၏ ပါ၀င္ပါတ္သက္မႈကို ေလ်ာ့ခ်ေပးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အစိုးရသည္ ျပည္သူတို႔၏ ျပႆနာကိုေျဖရွင္း ေပးရန္ ႏွင့္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ရွိေစရန္ု ထိမ္းသိမ္းေပးရန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အစိုးရက စီးပြားေရး မလုပ္ပါ။ အစိုးရသည္ စီးပြားေရးလုပ္ရန္ မလိုပါ။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ကုန္သည္တို႔၏ လုပ္ငန္းမ်ား တြင္ အစိုးရ၏ ပါ၀င္ပါတ္သက္မႈ နည္းေလ ေကာင္းေလပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အစိုးရက ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားမွာ မည္သူ႔ကိုမွ် ကူညီရာ မေရာက္ တတ္ပါ။ အစိုးရအရာရွိၾကီးမ်ား အေနျဖင့္ တိုင္းျပည္ စီးပြားေရး ေကာင္းမြန္ တိုးတက္ ေစလိုပါလ်င္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ား၌ ၄င္းတို႔၏ ပါ၀င္ ပါတ္သက္မႈကို တတ္ႏိုင္ သမွ် ေလွ်ာ့ခ်ရန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၆ရ ခုႏွစ္တြင္ အင္ဒိုနီးရွား သမၼတၾကီး ဆူဟာတိုက Dr BJ Habibie ေခါင္းေဆာင္ေသာ အဖြဲ႔ ကို ဘာတန္ကြ်န္း စက္မႈဇံု ဖြံ႔ ျဖိဳးေရး လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ရန္ စကၤာပူႏိုင္ငံ၏ အကူအညီ ရႏိုင္ေရးအတြက္ ေဆြးေႏြးဘို႔ ေစလႊတ္လိုက္ပါသည္။ ဘာတန္ကြ်န္းတြင္ ဟက္တာ ၅၀၀ အက်ယ္ အ၀န္းရွိေသာ စက္မႈဇံု ကို စကၤာပူႏွင့္ ဖက္စပ္ထူေထာင္ၾကျပီး ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏီွးျမွဳပ္နံမႈ ဘီလီယံ ခ်ီျပီး ၀င္ေရာက္ေနပါျပီ။

(၃)

ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ အေနျဖင့္ စကၤာပူလိုျဖစ္ရန္မွာ လက္ရွိအေျခအေနေတြႏွင့္ ဆိုေသာ္ စိတ္ကူး ယဥ္အိပ္မက္ သဖြယ္ျဖစ္ေနေပသည္။ လူအရင္းအျမစ္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိေသာ ပညာတတ္ေတြေပါသည့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ အေျခအေနက ေပးလ်င္ မျဖစ္စရာမရွိ။ ပို၍ပင္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါသည္။

စကၤာပူႏိုင္ငံ၏ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားမွာ ေအာင္ျမင္ေသာ ပံုစံ (model) တခုသာျဖစ္ပါသည။၊ သူတို႔အေတြ႔ အၾကံဳမ်ားမွာ မွတ္တမ္းတင္ျပီးရွိေနရာ ၄င္းတို႔မွ တန္ဖိုးရွိေသာ သခၤန္းစာေတြ ရႏိုင္ ၾကပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ အေျခအေနႏွင့္ လိုက္ဖက္တာကိုယူျပီး မလိုတာေတြ ပယ္ၾကရုံသာ ရွိပါသည္၊

ကုိသန္းလြင္

ကိုသန္းလြင္ – စကၤာပူအိပ္မက္ (EDB အေၾကာင္း)

October 30, 2014

  ကိုသန္းလြင္ – စကၤာပူအိပ္မက္ (EDB အေၾကာင္း) (မိုးမခ) ေအာက္တိုုဘာ ၃၀၊ ၂၀၁၄ (၁) ကြ်န္ေတာ္ စကၤာပူသို႔ ပထမ ဆံုးေရာက္ဖူးရသည္မွာ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္ကတည္းက ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔အေခၚ မိုးပ်ံတိုက္ၾကီးေတြ ရွိတာကိုဘဲမွတ္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီ က ၆ ထပ္ရံုးဆိုလ်င္ အလြန္ျမင့္လွေပျပီ။ ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္တၾကိမ္၊ သံုးႏွစ္တၾကိမ္ မျပတ္ ေရာက္ပါသည္။ စကၤာပူသည္ တရိပ္ရိပ္ တိုးတက္ေနသည္ကို ျမင္ေနရသည္။ ၁၉၈ရ ခုႏွစ္တြင္ MRT ေခၚ ေျမေအာက္ရထားေတြ စတင္ေျပးေနျပီ။ မွန္တံခါးမွ ျမင္ရေသာ ရထားေတြ ေျပးေနတာမွာ တရိပ္ရိပ္။ စီးရသည္မွာ ညင္သာလွသည္။ ျမန္မာျပည္က ရထားေတြလို တဒံုးဒံုး မမည္။ ခုန္လည္း...

Read more »

ကိုသန္းလြင္ – စကၤာပူမီးရထား

July 9, 2015

ကိုသန္းလြင္ – စကၤာပူမီးရထား (မိုးမခ) ဇူလိုင္ ၉၊ ၂၀၁၅ (၁) ကြ်န္ေတာ့္အဖို႔ စကၤာပူမွ ေျမေအာက္ရထား (MRT) ကိုစတင္စီးဘူးရသည္မွာ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မ်ားဆီမွျဖစ္ပါသည္၊ စကၤာပူတြင္ အေနၾကာျပီး ဂ်င္ျဖစ္ေနၾကေသာ ကၽြန္ေတာ့္ တူမမ်ားကရထားစီးရန္ေခၚသြားၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္၊ ကၽြန္ေတာ္ သည္မီးရထားစီးမည္ဆိုေတာ့ တဂ်ဳန္းဂ်ဳန္းအသံေတြျပဳၿပီးသြားေနေသာ ရထားႀကမ္းႀကီးေတြ ဟုထင္ခဲ့မိသည္။ ဘူတာ႐ံုမွာ ေျမေအာက္မွာရွိရာ ပလက္ေဖါင္းသို႔ေရာက္သြားေသာအခါ ေလေအးစက္မွေလေအးေတြ မႈတ္သြင္း ထားေသာအခန္းက်ယ္ႀကီးတခုထဲ ေရာက္သြား သလိုျဖစ္ေနပါသည္၊ ပလက္ေဖါင္းေပၚတြင္ ရထားေျပးလမ္း ရွိရာဘက္၌ မွန္တံခါး ေတြပိတ္ထားေလရာ ရထား၀င္လာတာကို ႐ုတ္တရက္ဘာမွန္းမသိရ၊ ရိပ္ကနဲဲ ရိပ္ကနဲ ျဖတ္သြား ေနေသာ တြဲေတြကိုသာျမင္ရသည္၊ ရထားလမ္းက ၿငိမ္လြန္း ေသာေၾကာင့္ တြဲထဲမွာလၻက္ရည္ခြက္ ကိုကိုင္၍ ေသာက္လ်င္ရမည္ထင္သည္၊ သို႔ေသာ္ ဘူတာ႐ံု၀င္ကတည္းက အစား၊ အေသာက္ကို...

Read more »

ကိုုသန္းလြင္ – ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ႏွင့္ သူ၏အၾကံေပးအရာရွိ

June 20, 2015

  ကိုုသန္းလြင္ – ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ႏွင့္ သူ၏အၾကံေပးအရာရွိ (မိုုးမခ) ဇြန္ ၂၀၊ ၂၀၁၅   (၁)   ကြန္လြန္သူ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းမစၥတာလီကြမး္ယူး၏ စ်ာပနအခမး္အနား က်င္းပရာသို႕ Dr. Albert Winsemius ၏ သားသမီးမ်ား တက္ေရာက္လာခဲ့ၾကပါသည္။ ဒတ္(ခ်္)လူမ်ိဳး စီီးပြားေရးပညာရွင္ မစၥတာ၀င္စီးမီးရပ္(စ) မွာ စကၤာပူအစိုးရ၏ အၾကံေပး အရာရွိအျဖစ္ ၁၉၆၁ ခုနွစ္မွစ၍၂၅ နွစ္ၾကာ ေဆာင္ရြက္ ခဲ့သည္။ စကၤာပူႏိုင္ငံ၏ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကို ဆန္းစစ္ၾကည့္လ်င္ သူ ၏လက္ရာေျမာက္မ်ားစြာကိုေတြ႔ရ မည္ျဖစ္ သည္၊ အခ်ိဳ႔ကလည္း ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္လီကြမ္းယူး သည္ သူ႔အကူအညီကိုသာ မရလ်င္ စကၤာပူသည္ ဤမွ် ေအာင္ျမင္စရာအေၾကာင္းမရွိဟုအလြန္အကြ်ံ ဆိုသူကဆိုၾကသည္၊   ၁၉၆၅ ခုနွစ္မွာျဗိတိသွ် ကိုလိုနီ...

Read more »

ကိုသန္းလြင္ – စကၤာပူဘတ္ဂ်က္

March 12, 2015

ကိုသန္းလြင္ – စကၤာပူဘတ္ဂ်က္ (မိုးမခ) မတ္ ၁၂၊ ၂၀၁၅ (၁) စကၤာပူႏိုင္ငံ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒတြင္ အစိုးရသည္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္းေရွ႕လာမည့္ ႏွစ္တြင္ သံုးစြဲမည့္ အစီအစဥ္ ဘတ္ဂ်က္ ကို ႏိုင္ငံေတာ္သို႕ တင္ျပရမည္ဟု ျပ႒ာန္းပါရွိသည္။ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၃ ရက္ေန႔ကလႊတ္ေတာ္တြင္ ဒုတိယ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ႏွင့္ ဘ႑ာေရး၀န္ၾကီး ျဖစ္သူ (Mr. Tharman Shanmugaratnam) က၂၀၁၅ခုႏွစ္အတြက္ ဘတ္ဂ်က္ကိုတင္ျပခဲ့သည္၊ လြန္ခဲ့ေသာ ႏို၀င္ဘာလ မွစတင္၍ ျပည္သူတို႔အၾကား အၾကံဥာဏ္  မ်ားရယူကာ ႏွစ္လေက်ာ္ အခ်ိန္ယူ၍ ဤ ဘတ္ဂ်က္ ကိုေရးဆြဲခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ သည္၊ မတ္လ၂ရက္ေန႔ မွစတင္ျပီးလႊတ္ေတာ္တြင္ ကုိယ္စားလွယ္မ်ားက မာရသြန္ေဆြးေႏြးပဲြမ်ားျဖင့္ ဘတ္ဂ်က္အသစ္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ ေဆြးေႏြးၾကရန္ျဖစ္သည္၊ ထုိေဆြးေႏြးပဲြမ်ားျပီးလ်င္  မဲခဲြ ဆုံးျဖတ္ ၾကမည္၊...

Read more »

ကုိသန္းလြင္

ကုိသန္းလြင္ ● အင္တာနက္၏ ဒုတိယေတာ္လွန္ေရး

October 19, 2016

 ကုိသန္းလြင္ ● အင္တာနက္၏ ဒုတိယေတာ္လွန္ေရး (မုိးမခ) ေအာက္တုိဘာ ၁၉၊ ၂၀၁၆ (၁) မိမိအိမ္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ ေနထိုင္ခဲ့ပါလ်က္၊ ရဲမွလာၿပီး ေျမကြက္မွ ဖယ္ေပးရမည္ဟု ႏွင္ထုတ္ခံရေသာ အမႈတခု ဟြန္ဒူးရပ္ ႏုိင္ငံတြင္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ့ပါသည္။ အိမ္ပိုင္ရွင္မွာ ေျမေနရာကို ပိုင္ဆိုင္ေၾကာင္း အေထာက္အထား သက္ေသစာရြက္စာတမ္းေတြရွိပါသည္။ သို႔ပါေသာ္လည္း ႏိုင္ငံ၏ပိုင္ဆိုင္မႈ ထိမ္းသိမ္းေရးရုံး (Property Institute) တြင္ နာမည္ေပါက္သူမွာတမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။ ထိုပိုင္ဆိုင္သူကတရားသူႀကီးကို ခ်ဥ္းကပ္ခါ ႏွင္ထုတ္ခြင့္ အမိန္႔ကိုရယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။ ဤျပႆနာမ်ိဳးမွာ ပိုင္ဆိုင္မႈ ရီေကာ့ကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းဆည္းမထားေသာ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ျဖစ္ေလ့ရွိပါ သည္။ ေဟတီ ႏိုင္ငံတြင္ ငလ်င္လႈပ္ေသာအခါ ေျမ...

Read more »

ကိုသန္းလြင္ – သမၼတၾကီးထံသို႔အိပ္ဖြင့္ေပးစာ

October 13, 2016

ကိုသန္းလြင္ – သမၼတၾကီးထံသို႔အိပ္ဖြင့္ေပးစာ (မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၁၃၊ ၂၀၁၆ (၁) နိုင္ငံေတာ္သမၼတၾကီးခင္ဗ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ သမၼတၾကီးနည္းတူ မူလတန္း၊ အထက္တန္းမွ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ အလုပ္ခြင္၀န္ထမ္းဘ၀၊ ယခု ပင္စင္စားဘ၀သို႔ ေရာက္သည့္တိုင္ ႏိုင္ငံတြင္ ေကာင္းမြန္ေသာ အေျပာင္း အလဲမ်ားျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကရသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္၊ သမၼတၾကီးတို႔ အစိုးရအဖြဲ႔ စတင္ တာ၀န္ယူခဲ့သည့္ ဧျပီလသည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္မ်ား တလက္လက္ ေတာက္ပလာခဲ့ၾကသည့္ အခ်ိန္မ်ား ျဖစ္ပါသည္၊ သို႔ပါေသာ္လည္း ယေန႔အထိ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱယားၾကီးမွာ အေျပာင္းအလဲဟူ၍ ထင္ရွားစြာ မေတြ႔ရဘဲ ယခင္အခ်ိန္မ်ားအတိုင္း ၾကိဳးနီစနစ္၊ တင္းၾကပ္ေသာ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒမ်ားျဖင့္ ျပည္သူလူထုအဖို႔ အလုပ္အကိုင္ ခက္ခဲေနဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ သမၼတၾကီးတို႔...

Read more »

ကိုသန္းလြင္ – ကုမၸဏီမ်ားမွတ္ပံုတင္ျခင္းကိစၥ

September 16, 2016

Aye Kyaw Kyaw ကိုသန္းလြင္ – ကုမၸဏီမ်ားမွတ္ပံုတင္ျခင္းကိစၥ (မိုးမခ) စက္တင္ဘာ ၁၆၊ ၂၀၁၆ (၁) ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ကုမၸဏီလိပ္စာေျပာင္းရန္လိုအပ္သျဖင့္အက်ိဳးေဆာင္ဌာနတခုကိုေမးရာေဆာင္ရြက္ခတစ္သိန္းခြဲ ေပးရမည္ဟုဆိုသည္၊ ရန္ကင္းရွိကုမၸဏီမ်ားမွတ္ပံုတင္ဌာနသို႔သြားေသာ္ ၂၅၀၀က်ပ္ႏွင့္ျပီးခဲ့ပါသည္၊ အခုေတာ့ ႏႈန္းက ဆယ္ဆတက္သြားျပီး ၂၅၀၀၀ ေပးၾကရေတာ့မည္ဟုဆိုသည္၊ ထို႔ေနာက္ သြင္းကုန္၊ ထုတ္ကုန္ဌာနသို႔ လည္း သြားရဦးမည္ဟုညႊန္ၾကားလိုက္သည္၊ ၂ရ လမ္းရုံးထိပ္တြင္ေတြ႔ေသာ ပြဲစားကက်ပ္ ငါးေသာင္းေပးရမည္၊ လူေစာင့္ စရာမလို၊ အိမ္အေရာက္ပို႔ေပးပါမည္ဟုဆိုသည္၊ ေငြ ၄၀၀၀ က်ပ္ ရံုးတြင္ ေပး သြင္းျပီး အဆင္ေျပ သြားခဲ့ပါသည္။ လိပ္စာေျပာင္းကိစၥမွာ တေနရာႏွင့္မျပီး၊ ကုမၸဏီဦးစီးဌာနမွ CRD ကဒ္- Certificate Of Registration of Documents ေခၚကဒ္ျပားထုတ္ေပးလိုက္သည့္တိုင္ အျခားဌာနေတြကိုသြားရေသးသည္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္း ကုမၸဏီအတြက္...

Read more »

ကိုသန္းလြင္ – စကၤာပူဆိပ္ကမ္း

August 12, 2015

ကိုသန္းလြင္ – စကၤာပူဆိပ္ကမ္း (မိုးမခ) ၾသဂုတ္ ၁၂၊ ၂၀၁၅ (၁) ကြန္တိန္နာမ်ားကိုသယ္ေဆာင္ေသာ သေဘၤာၾကီးမ်ားကိုတည္ေဆာက္ရာတြင္ မက္ထရစ္ စံနစ္အတိုင္းအတာ ကိုသံုးစြဲၾကေသာ္လည္း  ကြန္တိန္နာမ်ားမွာ  ၂၀ေပ, ၄၀ေပ   စသည္ျဖင့္ ျဗိတိသွ် အင္ပါရီရယ္စံနစ္ကိုသာ သံုးၾကသည္၊  TEU  ဆိုသည္မွာ      Twenty  Foot  Equavilent  Units ကို ေခၚပါသည္၊  အေမရိကန္လူမ်ိဳး  Malcom  Mclean  ဆိုသူက ကြန္တိန္နာကို တီထြင္ခဲ့ရာ ကြန္တိန္နာႏွင့္ ပစၥည္းတင္ပို႔ေသာ စံနစ္သည္ ခ်က္ျခင္းလူတိုင္းက လက္ခံေသာကုန္သြယ္ေရး နည္းလမ္းတခုျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ၁၉၅၆ခုႏွစ္၊ ဧျပီလတြင္ စတင္သံုးစြဲတင္ပို႔စဥ္က  နီ၀ပ္မွ ဟူစတန္ သို႔ ေျပးဆြဲေသာ ယခင္ကဆီပို႔သည့္ သေဘၤာေပၚတြင္ ကြန္တိန္နာ ၅၈ လံုးသာပါခဲ့ပါသည္၊  ယခုသေဘၤာတစီးလ်င္ အလံုးေရ ...

Read more »

ကိုသန္းလြင္ – စကၤာပူလိုျဖစ္ေအာင္

August 4, 2015

ကိုသန္းလြင္ – စကၤာပူလိုျဖစ္ေအာင္ (မိုးမခ) ၾသဂုတ္ ၄၊ ၂၀၁၅ (၁) စကၤာပူသည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္သည့္ ပထမကမာၻႏိုင္ငံမ်ားစာရင္း၀င္ ျဖစ္ေနပါျပီ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တတိယကမာၻ အဆင့္မွာဘဲ ရိွေသးသည္၊ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံကို စကၤာပူလို ႏိုင္ငံျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲ ျပစ္ရမည္ဟု တိုင္းျပည္ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေစလိုေသာဆႏၵရွိသူတိုင္းက လိုလားေတာင့္တၾကပါသည္။ (၂) စကၤာပူႏိုင္ငံဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒတြင္ အစိုးရအဖြဲ႔တခုသည္ မိမိ၏သက္တမ္း(၅)ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း၀င္ေငြ ႏွင့္ ထြက္ေငြညီမွ်ေအာင္သံုးစြဲရမည္ပာု အတိအလင္း ေရးသားထားပါသည္၊ (Balance Budget) ရွိရမည္ဟု ဆိုလိုပါသည္၊ နိုင္ငံျခားမွေခ်း ေငြယူရသည္ပာုမရွိ၊ မီးရထား၊ ေလဆိပ္အေဆာက္အဦး၊ ပန္းျခံၾကီးမ်ား၊ လမ္းေဖါက္ျခင္းစသည့္ ပေရာဂ်က္မ်ား ကို မိမိ၏၀င္ ေငြအတြင္းမွပင္သံုးစြဲၾကရပါသည္။ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသည္ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္တြင္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရျပီဆိုသည္ႏွင့္ သူတို႔ပဌမဆံုး...

Read more
»

ကိုယ္ေရးအက်ဥ္း။
ဦးသန္းလြင္ ၊ စင္ကာပူအေျခခ် ျမန္မာလုပ္ငန္းရွင္ျဖစ္ျပီး အင္ဂ်င္နီယာတဦးအျဖစ္ အသက္ေမြးခဲ့ပါတယ္။ ယခု စင္ကာပူမွာပဲ မိသားစု၊ ဇနီး၊ သား၂ဦးနဲ႕ ေနထိုင္ျပီး ပင္နီစူလာပလာစာ ဒုတိယထပ္မွာ ျမသရဖူစတိုးဆိုင္ လုပ္ငန္းလုပ္ရင္း ဝါသနာပါတဲ့ စာအုပ္စင္လုပ္ငန္းနဲ႕ ေနထိုင္သူျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ကိုင္းတိုင္း၊ ခင္ဦးျမိဳ႕နယ္မွ ငယ္စဥ္က လူရည္ခြ်န္ဆုမ်ားရရွိ ပညာခြ်န္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ၁၉၇၇ အီလက္ထရြန္းနစ္အင္ဂ်င္နီယာ BE Electronic 1977 ရရွိခဲ့ျပီး ျမန္မာ့ေရနံလုပ္ငန္းမွာ ျပန္ထမ္းဝန္အရာရွိအျဖစ္ ႏွစ္အတန္ၾကာလုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ေရနံကုမဏီၾကီး ဆလပ္ဘာဂ်ာ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေအာင္လက္မွတ္မွာ အမွတ္ေကာင္းသူ၊ ထိပ္တန္းေက်ာင္းဆင္းမ်ားကို ေခၚယူအလုပ္ေပးေလ့ရွိရာ ဦးသန္းလြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တာဝန္ထမ္းခဲ့ျပီး၊ အသက္၅၅ႏွစ္ျပည္ ပင္စင္ယူခဲ့ပါတယ္။ အခါအားေလွ်ာ္စာ မိုးမခမဂၢဇင္း၊ The Voice၊ စံေတာ္ခ်ိန္ စတဲ့ သတင္းစာ၊ စာေစာင္မ်ားမွာ ေဆာင္းပါးမ်ားေရးသားေနပါတယ္။
.
ဦးသန္းလြင္ ေဆာင္းပါးမ်ား (မိုးမခ Moemaka) Link
https://goo.gl/NELqek
.
.

Ref

http://engrmyanmar.blogspot.com/

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဦးသန္းလြင္ေရးတဲ့ စင္ကာပူ EDB ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္လုပ္ေနတဲ့ ေတာင္ကိုးရီးယား သူတုိ႔ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ Korea Development Institute (KDI) လုိ Myanmar Development Institute-MDI ေတြ လုပ္ေဆာင္ဖို႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စတင္အုတ္ျမစ္ခ်ေနပါပီ။

Myanmar Engineering Society ...

အခု ၂၀၁၇ မွာေတာ့ ႏြားႏို႕စက္ရံုေတြ အနည္းငယ္အဆင္ေျပလာသလား? ႏြားႏို႕ႏွင့္အရက္

၂၀၁၄ ေဆာင္းပါးပါ။ အခု ၂၀၁၇ မွာေတာ့ ႏြားႏို႕စက္ရံုေတြ အနည္းငယ္အဆင္ေျပလာသလား?

//////////////////

ႏြားႏို႕ႏွင့္အရက္

သမၼတဦးသိန္းစိန္က ဇႏၷဝါရီလ ၂၀၁၄ ႏွစ္သစ္မိန္႕ခြန္းတြင္ ႏြားႏို႕ေသာက္ၾကပါရန္။ အရက္ကို မေသာက္ၾကရန္ ေျပာသြားေသာအခါ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အသံဖလံမ်ား ဆူညံသြားေလေတာသည္။ ကာတြန္းမ်ား၊ သေရာ္စာမ်ားျဖင့္ သေရာ္စာကိုဖတ္မိေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္လည္း အနည္းငယ္ေရးလိုပါသည္။ တကယ္ေတာ့ အခ်ိဳရည္၊ ဘီယာ၊ အရက္စက္ရံုမ်ားေလာက္ အျမတ္အစြန္းေျမာက္မ်ားစြာ မရေသာ္လည္း ႏြားႏို႕လုပ္ငန္းသည္ ကုသိုလ္လဲရ၊ ဝမ္းလည္းဝေသာ သမၼာအာဇီဝ လုပ္ငန္းျဖစ္သည္။ သမၼတၾကီးက အားေပးျခင္းသည္ အလြန္ေကာင္းသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုလုပ္ငန္းလုပ္သူမ်ား ယိုင္လဲေနျခင္းကို ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက ဘာမွမတတ္ႏိုင္။ အရက္ဘီယာႏွင့္အခ်ိဳရည္မ်ားကိုသာ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ေသာက္သံုးေနၾကေသာ ကမၻာေလာကသားမ်ား ျဖစ္ေပသည္။

ကြ်ႏ္ုပ္ငယ္စဥ္က ၁၉၈၅ခုေလာက္တြင္ ပ်ဥ္းမပင္ႏို႕ခ်က္စက္ရံုတြင္ တိေမြးကုသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အတူ ႏြားႏို႕တႏိုင္ေမြးျမဴသူမ်ားထံမွ အစိုးရက ႏြားႏို႕ဝယ္ယူသည့္လုပ္ငန္းမ်ား၊ ႏို႕ဆီခ်က္လုပ္ျခင္းလုပ္ငန္းမ်ားကို ေလ့လာခဲ့ဖူးပါသည္။ အဆင့္ႏို္မ့္နည္းပညာ စက္ရံုျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုအခါ၊ ႏိုင္ငံတိုင္းတြင္ ႏြားႏို႕၊ ႏို႕ဆီ၊ ႏို႕မႈန္႕လုပ္ငန္းမ်ားကို အထူးစက္မႈလုပ္ငန္းအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည္။ တရုပ္ျပည္မွ ထုတ္လုပ္ေသာ ႏို႕မႈန္႕မ်ားေၾကာင့္ ကေလးမ်ားစြာ ဝမ္းေလ်ာ၊ ေသေက်ၾကေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ ပိုမိုစည္းကမ္းတင္းၾကပ္ပါသည္။ ၂၀၁၁ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံ VINAMILK ႏြားႏို႕၊ ႏို႕မႈန္႕စက္ရံုမ်ားကို တည္ေဆာက္ခဲ့ဖူးေသာေၾကာင့္ ႏြားႏို႕လုပ္ငန္းသည္ ကုသိုလ္လဲရ၊ ဝမ္းလည္းဝ၊ အျမတ္အစြန္းလည္း ေကာင္းေသာလုပ္ငန္းျဖစ္ေၾကာင္း လူတိုင္းသိပါသည္။ သို႕ေသာ္ လူေတြ ဘာေၾကာင့္ အရက္ကိုေသာက္ျပီး၊ အရက္ဆိုင္မ်ားက စီးပြားပိုေကာင္းသနည္း..ဆိုသည့္ေမးခြန္းအေျဖမွာ ..အရသာရွိေသာေၾကာင့္.. ျဖစ္ပါသည္။ မူးရစ္ေဆးဝါးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုအရသာသည္ စြဲလမ္းေစပါသည္။ ႏြားႏို႕စြဲလမ္းေနသူကို မေတြ႕ဖူးပါ။ တေန႕မေသာက္ရလဲ ကိစၥမရွိပါ။၊ ကြ်ႏ္ုပ္၏ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္း စင္ကာပူ F&N အခ်ိဳရည္၊ ႏြားႏို႕ႏွင့္ယမကာစက္ရံုၾကီး၏ အင္ဂ်င္နီယာခ်ဳပ္ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ေနသူကလည္း ျမန္မာျပည္ႏြားႏို႕ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းတြင္စိတ္ဝင္စားပါသည္။ ယခင္အပတ္ 7Day ဂ်ာနယ္တြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ ၾကက္ေၾကာ္ေရာင္းလုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သူႏွင့္အင္တာဗ်ဴးသတင္းေရးထားသည္။ ထိုသူပင္ ျမန္မာျပည္ျပန္လာရန္ မျဖစ္ႏိုင္သျဖင့္ ပညာတတ္မ်ားအတြက္ ခက္ခဲမည္ဟု ေရးထားေသာ္လည္း ပညာတတ္လူငယ္မ်ား ျပန္လာေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အေသးစားႏွင့္အလတ္စား လုပ္ငန္းမ်ားကို လက္ဝါးအုပ္မႈ ပေပ်ာက္ေစရန္၊ Import/Export လက္ဝါးအုပ္စီပြားစနစ္မ်ားကို ေျဖေလွ်ာ့ေပးရမည္ ျဖစ္သည္။

တစ္ေန႕တြင္ မႏၱေလးရွိ Myanmar Diary Industry Ltd ႏြားႏို႕၊ ႏို႕ဆီ၊ ႏို႕မႈန္႕ စက္ရံုသို႕ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတၾကီး ေခတၱခဏ၊ ၁၅မိနစ္ခန္႕ ေလ့လာရန္ ေရာက္လာပါသည္။ အစီအစဥ္မရွိေသာ္လည္း မႏၱေလးျမိဳ႕တြင္ အေနာက္ႏိုင္ငံ၊ ဒိန္းမတ္နည္းပညာမ်ားျဖင့္ ျမန္မာပညာရွင္မ်ား တည္ေဆာက္ထားေသာ စက္ရံုျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ စိတ္ဝင္စားရျခင္းျဖစ္သည္။ သမၼတၾကီးက ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သြားသည္။ စိတ္ဝင္စားစြာျဖင့္ ၂နာရီၾကာေအာင္ ေလ့လာ၊ ေမးျမန္းသြားသျဖင့္ ရန္ကုန္ျပန္မည့္ သမၼတၾကီးေလယာဥ္ပင္ ေစာင့္ဆိုင္း ေနရသည္။ ျပည္ေထာင္စုဝန္ၾကီးမ်ား ၁၀ဦးေက်ာ္ အတူပါလာျပီး၊ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္အပါအဝင္ စိတ္ဝင္စားစြာ ေမးျမန္းေလ့လာသြားသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတၾကီးသည္ ကေလးသူငယ္မ်ား အဟာရျဖစ္ေရးအတြက္၊ အနာဂါတ္ျမန္မာ့မ်ိဳးဆက္မ်ားကို အထူးအားေပးသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ႏြားႏို႕ေသာက္ေပးျခင္းျဖင့္၊ က်န္းမာသန္စြမ္းေသာ လူငယ္မ်ားျဖင့္ ႏိုင္ငံတိုးတက္မည္ဟူေသာ အျမင္ကို အထူးႏွစ္ျခိဳက္၊ အေကာင္ထည္ေဖၚလိုသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ ငယ္စဥ္က ႏြားႏို႕ေသာက္သံုးရေသာ ကေလးသည္ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ အျခားသူမ်ားထက္ သန္စြမ္းမႈအရာတစ္ပန္းသာေနပါသည္။ ကိုယ္ခႏၱာႏွင့္စိတ္ဓါတ္အင္အား ပိုသန္စြမ္းေၾကာင္း ေဆးပညာကဆိုသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္ငယ္စဥ္က မိခင္ျဖစ္သူ မိခင္ကေလးေစာင့္ေရွာက္ေရးမွာ သူနာျပဳ၊သားဖြားဆရာမျဖစ္သည္။ မိခင္တို႕ ဌာနက ယူနက္စကိုမွာ ႏို႕မႈန္႕မ်ားစြာကို မံုရြာျမိဳ႕ ေက်ာင္းမ်ားစြာသို႕ အပတ္စဥ္ပို႕ေပးက၊ ကေလးမ်ားကို ေဖ်ာ္တိုက္သည္။ ေဝငွသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕မိသားစုမွာ ထံုးစံအတိုင္း ယူနက္စကိုႏို႕မႈန္႕ကို အျမဲေသာက္ရသည္။ ေစ်းထံမွႏိုင္ငံျခားျဖစ္ ႏိႈ႕မႈန္က ပိုမိုေမႊးၾကိဳင္၊ ခ်ိဳဆိပ္ေသာ္လည္း မဝယ္စားႏိုင္ပါ။ ယူနက္စကိုႏႈိ႕မႈန္႕ကို ထမင္းႏွင့္နယ္ျပီးစား၊ ေဖ်ာ္ေသာက္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမမ်ားသည္ ပိုမိုက်န္းမာၾကခဲ့ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ယူနက္စကိုကဲ့သို႕ ကေလးမ်ားဖြံ႕ျဖိဳးေရးလုပ္ေဆာင္ရာတြင္ ေက်ာင္းမ်ားထိ ႏြားႏို႕ေဖ်ာ္တိုက္ျခင္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။

သမၼတၾကီးက ေခတၱလာေရာက္ေသာ ႏြားႏို႕စက္ရံုၾကီးသည္၊ ၁၉၉၄ခုႏွစ္ကတည္းက စတင္ခဲ့ျပီး ေအာက္ပါ ႏြားႏို႕ထုတ္ကုန္မ်ားကို ထုတ္လုပ္ခဲ့သည္။
SWEETEN CONDENSED MILK
- 2000 CARTOONS PER DAY (FROM 100% FRESH MILK)
- 2500 CARTOONS PER DAY (FROM SMP COMBINED PROCESS)
COMBINED EVAPORATED MILK
- 700 CARTOONS PER DAY (RETORT STERILIZATION PROCESS)
- 1200 CARTOONS PER DAY (UHT STERILIZATION PROCESS)
UHT/PASTUERIZED MILK & FLAVOURED MILK
ICE CREAM
MILK POWDERS
- 1500 KG PER DAY (MEANT FOR DEDICATED POWDER)
- 8000 KG PER DAY (GENERAL PURPOSE PLANT)
BUTTER FAT , 1000 KG PER DAY

အဆိုပါစက္ရံုသည္ စီးပြားေရးေအာင္ျမင္ခဲ့ျပီး ျမန္မာျပည္တြင္းထုတ္၊ အရည္အေသြးျမင့္ ႏြားႏို႕စက္ရံုျဖစ္လာသည္။ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးႏွင့္ ေနျပည္ေတာ္မ်ားတြင္ စက္ရံု (၃)ခုျဖင့္ လည္ပတ္၊ ကုန္ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ၂၀၁၁ ျမန္မာအစိုးရသစ္ တက္လာျပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း၊ အေသးစား၊ အလတ္စား စက္ရံုမ်ား ကုန္ထုတ္လုပ္စရိတ္ မတတ္ႏိုင္ျခင္း၊ ျပည္ပမွ ဝင္ေရာက္လာေသာ ႏြားႏို႕ထြက္ကုန္မ်ားကို လံုးဝမယွဥ္ႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ စီးပြားပ်က္ခဲ့ရသည္။ စက္ရံုအခ်ိဳ႕ကို လုပ္ငန္းေလွ်ာ့ခ်လိုက္ရသည္။

သမၼတၾကီးကလည္း ႏြားႏို႕လုပ္ငန္း၊ ဒိန္ခဲ၊ ႏို႕မႈန္႕ စသည္တို႕တြင္ နာမည္ၾကီးေသာ ဒိန္းမတ္၊ ဆြီဒင္၊ ေနာ္ေဝး ႏိုင္ငံမ်ားမွ ကုမၸဏီမ်ား၊ နယူးဇီလန္၊ ၾသစေၾတးလွ်ားတို႕မွ လာေရာက္ရင္းႏွီးျမွတ္ႏွံ ႏြားႏို႕လုပ္ငန္း ထုတ္လုပ္ဖို႕ ဖိတ္ေခၚေသာေၾကာင့္ ကုမၸဏီးၾကီးမ်ား လာေရာက္အေျခအေနၾကည့္ျပီး ျပန္သြားၾကသည္။ မလုပ္ႏိုင္ေသးပါ။

ျပည္တြင္း ႏြားႏို႕၊ ႏို႕ခ်က္စက္ရံုေလးမ်ားကို အားကိုးရံုသာရွိသည္။ သမၼတၾကီးစိတ္ဝင္စားေသာ ျမန္မာ့အနာဂတ္ လူသားအရင္းျမစ္ က်န္းမာၾကံ့ခို္င္ေရး စီမံကိန္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အားလံုးက စိတ္ဝင္စားစြာ ေလ့လာၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္း Follow up ေနာက္ဆက္တြဲ တာဝန္ေပးခ်က္မ်ားျဖင့္ ဝန္ၾကီးမ်ားက အဖြဲ႕မ်ားျဖင့္၊ ထိုကဲ့သို႕ စက္ရံုမ်ား ျမန္မာျပည္တြင္ ေရရွည္ ျပည္တြင္းနည္းပညာျဖင့္လုပ္ကိုင္ႏိုင္ဖို႕ စက္ရံုသို႕ လာေရာက္၊ နည္းနာခံယူၾကသည္။ ဝန္ၾကီးမ်ား သိလိုသည္မ်ားကို လုပ္ေပး၊ ေဆာင္ရြက္ေပးရသည္မွာ စရိတ္ေထာင္းသည္။ အစိုးရက ေထာက္ပံ့ေငြ၊ ေစ်းကြက္မ်ားကို မရပဲ၊ အစိုးရဝန္ၾကီးမ်ား နာလည္ခ်င္ေဇာႏွင့္ ေလ့လာမႈမွာ အားရစရာေကာင္းလွသည္။ လအနည္းငယ္ ၾကာသြားေသာအခါ ဝန္ၾကီးမ်ား မလာႏိုင္ေတာ့။ ထံုးစံအတိုင္း ေအးသြားသည္။ စက္ရံုမွာလည္း ႏိုင္ငံျခားမွ ဝင္လာေသာ ဒိန္းမတ္၊ နယူးဇီလန္၊ ၾသစေၾတးလွ်ားမွ ဝင္လာသည့္ အခြန္မဲ့၊ ႏြားႏို႕၊ ႏို႕ဆီ၊ ႏို႕မႈန္႕မ်ားကို ဘယ္လိုမွ မယွဥ္ႏိုင္ပါ။ မ်ားမ်ားလည္ပတ္လွ်င္ မ်ားမ်ားရံႈးမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အသက္ငင္ျပီး၊ လည္တယ္ဆိုရံုေလာက္သာ လည္ပတ္ႏိုင္ေတာ့သည္။ ျမန္မာအစိုးရ ျပည္တြင္းကုန္ထုတ္မႈ အားေပးေသာ သြင္းကုန္အခြန္စနစ္ မွန္ကန္စြာက်င့္သံုးလာေနေသာေၾကာင့္ မၾကာမီ စီးပြားေကာင္းလာေတာ့မည္ျဖစ္သည္။

စက္ရံုလည္ပတ္ရာတြင္ ႏြားႏို႕ကုန္ၾကမ္းတစ္ခုတည္း အရင္းႏွီးမဟုတ္ပါ။ ပစၥည္းေရာင္းရဖို႕က ပိုျပီးအေရးၾကီးပါသည္။ ျပည္တြင္းပညာရွင္မ်ားႏွင့္ တပ္ဆင္ထားေသာ စက္ရံုဆိုေသာ္လည္း ႏြားႏို႕စက္ရံုအတြက္ သံမဏီထည္မ်ား၊ စက္ပစၥည္းမ်ား၊ လွ်ပ္စစ္မိုတာ၊ UHT, Pasteurize, Condense, Packing, Bottle စက္ႏွင့္အပိုပစၥည္းအမ်ားစုမွာ ႏိုင္ငံျခားမွ ဝယ္ယူတင္သြင္းရသည္။ အေရးၾကီးဆံုး ဝယ္လိုအား ျပည္တြင္းစားသံုးသူမ်ား မဝယ္ေတာ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းစားသံုးသူမ်ားကလည္း ဒိန္းမတ္၊ နယူးဇီလန္မွာ ႏြားႏို႕၊ ႏို႕ဆီ၊ ႏို႕မႈန္႕မ်ားက ပိုျပီးေစ်းခ်ိဳေသာအခါ ျပည္တြင္းျဖစ္ကို အားေပးခ်င္ေသာ္လည္း ျပည္တြင္းျဖစ္ကို ဘိုင္ဘိုင္ လုပ္လိုက္ရသည္။ ႏို႕မႈန္႕သည္ ႏိုင္ငံျခားအရက္၊ ေဆးလိပ္ကဲ့သို႕ ကန္႕သတ္သတ္ကုန္ျဖစ္သည္။ တင္သြင္းရန္ လိုင္စင္လိုသည္။ သို႕ေသာ္ ျမန္မာျပည္ ေက်းရြာအႏွံ႕ကုန္စံုဆိုင္မ်ားတြင္ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ အရက္၊ ေဆးလိပ္မ်ားကို ေတြ႕ႏိုင္ေသာ္လည္း၊ ပုပ္သိုးသြားႏိုင္ေသာ ႏြားႏို႕စကၠဴပါကင္ဗူး အၾကီးအငယ္မ်ား၊ ႏို႕ဆီ၊ ႏို႕မႈန္႕မ်ား ေနရာတကာ ေရာက္ေနျခင္းမွာ၊ ျပည္တြင္းႏြားႏို႕ကုန္ထုတ္၊စက္မႈလုပ္ငန္းကို ရိုက္ခ်ိဳးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ကုန္က်စရိတ္မ်ားတြင္ ႏိုင္ငံျခားမွ ကုန္ၾကမ္းဓါတုပစၥည္းမ်ား၊ စက္အပိုပစၥည္းမ်ား ေစ်းၾကီးလာျခင္း၊ လွ်ပ္စစ္ႏွင့္ေလာင္စာဆီမ်ား ေစ်းၾကီျခင္းတို႕ကို ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္ေသာ္လည္း၊ အခြန္မဲ့နီးပါး ဝင္ေရာက္လာေသာ ႏိုင္ငံျခားႏြားႏို႕ထုတ္ကုန္မ်ားကို မယွဥ္ႏိုင္ျခင္းသည္ အဓိကျဖစ္ေလေတာ့သည္။



ႏြားႏို႕ထုတ္လုပ္မႈအတြက္ ေဆြးေႏြးမည့္အခ်က္မ်ားတြင္

၁။ ဘာေၾကာင့္ဝယ္မေသာက္ၾကသလဲ

၂။ ႏြားႏို႕ကို လူေတြေသာက္ခ်င္ၾကပါသည္။

၃။ ႏြားႏို႕လုပ္ငန္း ဘာေၾကာင့္မလုပ္ၾကပါသလဲ။

၄။ ႏြားႏို႕ကို အမ်ိဳးသားထုတ္ကုန္အျဖစ္ လုပ္သင့္ပါသလား ဟူေသာ က႑မ်ားျဖင့္ စဥ္းစားမိပါသည္။



၁။ ဘာေၾကာင့္ႏြားႏို႕ဝယ္မေသာက္သနည္း.. ေမးခြန္းမွာ ျမန္မာမ်ားအတြက္ ရွင္းေနပါသည္။ ေစ်းမတတ္ႏိုင္သည့္အျပင္၊ ႏြားႏို႕ၾကိဳက္သူျမန္မာမ်ား နည္းပါးလွသည္။ ကေလးမ်ားကေတာ့ ၾကိဳက္ၾကေသာ္လည္း မိဘမ်ားက ေငြမတတ္ႏိုင္ပါ။ ကြ်ႏ္ုပ္ငယ္စဥ္က မိခင္ႏို႕ရည္ ေသာက္သံုးခဲ့ေသာ ကေလးျဖစ္ျပီး၊ ယူနီဆက္မွ ေပးေဝေသာ ႏို႕မႈန္႕မ်ားကို ပံုမွန္ေဖ်ာ္ေသာက္ႏိုင္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မူလတန္းဘဝ ၁၉၇၀၊ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ေလာက္က ယူနီဆက္မွ ႏြားႏို႕မ်ားစြာ မူလတန္းေက်ာင္းမ်ားတြင္ ေသာက္သံုးခဲ့ရသည္။ ယခုအခါ ထိုကဲ့သို႕မရွိေတာ့ပါ။ အက်င့္ပ်က္မ်ားလာေသာေၾကာင့္ ယူနီဆက္ကလဲ မေပးေတာ့သလား မသိ။

၂။ ႏြားႏို႕ကို လူၾကီးမ်ားမေသာက္ၾကေသာ္လည္း၊ မိမိ သားသမီးမ်ားကို တိုက္ေကြ်းခ်င္ပါသည္။ အသက္၁၀ႏွစ္ပတ္ဝန္းက်င္ ျမန္မာကေလးမ်ားကို ေမးၾကည့္ပါ။ အားလံုးႏြားႏို႕ၾကိဳက္ပါသည္။ မိဘခ်မ္းသာေသာ ကေလးမ်ားက ေခ်းမ်ားျပီး၊ မေသာက္ခ်င္တာ ခြ်င္းခ်က္ျဖစ္သည္။ ႏြားႏို႕ေသာက္ခ်င္ရျခင္းမွာႏြားႏို႕သည္ ေစ်းၾကီးေသာေၾကာင့္၊ လူတိုင္းမေသာက္ႏိုင္ပါ။ ႏြားႏို႕သည္ လူဆင္းရဲသားမ်ားအတြက္ မတတ္ႏိုင္ေသာအစားအစာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ ကေလးမ်ား ႏြားႏို႕ေသာက္ခ်င္ပါသည္။ လူၾကီးမ်ားလည္း ေနမေကာင္းခ်ိန္၊ နလံထခ်ိန္ ႏြားႏို႕ေသာက္သည္။

၃။ ႏြားႏို႕လုပ္ငန္းကို လူေတြမလုပ္ၾကျခင္းမွာ ႏြားေမြးျမဴျခင္းသည္ ရင္းႏွီးမႈၾကီးပါသည္။ ကရိကထလည္း မ်ားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ႏြားမေမြးျပီး ႏြားႏို႕ညစ္ေရာင္းျခင္းသည္ ေတာရြာမ်ားတြင္ စီးပြားေရးမဟုတ္ပဲ၊ လယ္သမားမ်ား၏ ခိုင္းႏြားအမမ်ား သားေမြးေသာအခါ အပိုဝင္ေငြတစ္ခု ျဖစ္လာသည္။ ႏို႕စားႏြားမ ေမြးမွ အျမတ္အစြန္းရမည္ျဖစ္သည္။

၄။ ႏြားႏို႕ကို အမ်ိဳးသားထုတ္ကုန္အျဖစ္ လုပ္သင့္ေသာ္လည္း၊ လယ္ယာလုပ္ငန္းတြင္ ဆန္စပါးစိုက္ပ်ိဳးျခင္းကိုပင္ အစိုးရက ပံ့ပိုးမေပးႏိုင္ေသးပါ။ ေက်းရြာမ်ားတြင္ ႏြားေမြးႏိုင္သူမ်ားကို ေငြေခ်း၊ ႏြားေပး၊ ႏို႕စားႏြားမ ႏြားႏို႕လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ေစပါက လူတိုင္းလုပ္မည္ ျဖစ္သည္။ ဥပမာ .. ႏြားႏို႕စက္ရံုတစ္ခု တည္ေဆာက္ျပီးပါက ကုမၸဏီသည္ အနီးနား၊ ေက်းရြာမ်ားတြင္ ႏြားေမြးျမဴေအာင္ ပံ့ပိုး၊ ေငြေခ်း၊ လုပ္ငန္းမတည္ေပးရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ သို႕မွသာ ကုန္ၾကမ္း ႏြားႏို႕ရရွိမည္။ ႏြားေမြးသူမ်ားအဖို႕လည္း ႏြားႏို႕ဝယ္မည့္သူ အဆင္သင့္ရွိေနေသာေၾကာင့္ ပိုမိအဆင္ေျပမည္ျဖစ္သည္။



ထိုမွ်ေကာင္းမြန္ေသာ လုပ္ငန္းျဖစ္ေသာ္လည္း တႏိုင္လုပ္ငန္းလည္း မလုပ္ႏိုင္၊ စက္ရံုအျဖစ္လဲ မလုပ္ႏိုင္၊ အရက္ႏွင့္ေဆးလိပ္လုပ္ငန္းမ်ားသာ တစ္ႏိုင္လုပ္ငန္း၊ စက္ရံုလုပ္ငန္းမ်ား ျဖစ္ထြန္းေအာင္ျမင္ေနၾကပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရင္းႏွီးျမွတ္ႏွံမႈ ေကာ္မရွင္က လိုင္စင္ခ်ေပးလိုက္ေသာ ျပည္ပရင္းႏွီးျမွတ္ႏွံမႈမ်ားတြင္ ႏြားႏို႕၊ ႏို႕ဆီ စက္ရံု ရင္းႏွီးျမွတ္ႏွံမႈ ရွိမည္မထင္ပါ။ အရက္၊ဘီယာႏွင့္ေဆးလိပ္စက္ရံု ေျမာက္မ်ားစြာ လိုင္စင္ခ်ေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္ ရင္းႏွီးျမွတ္ႏွံေကာ္မရွင္ကိုပင္ အသစ္ျပင္ဆင္ ဖြဲ႕စည္းလိုက္ရရွာသည္။ မဟုတ္တာ အေတာမသတ္ ဆက္ကာ၊ ဆက္ကာလုပ္ေနသူမ်ားကို လိုက္တားဆီးေနရျခင္းကလည္း အစိုးရသစ္အတြက္ အလုပ္ၾကီးတခု ျဖစ္ေနသည္။

ထိုသို႔ က်ယ္ျပန္႔လာသည့္ ဒီဘိတ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အရက္ႏွင့္ပတ္သက္၍ က်မ္းျပဳ ပညာ႐ွင္ျဖစ္သူ ဆရာမူးရစ္ညြန္႔(ေကာက္ညႇင္းေျမ) ေဆြးေျမ့စြာ “လူသားဆန္မႈနဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားကို္ ေဟာဒီျမန္မာနိုင္ငံမွာ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ မရွာေဖြေတာ့ဘူး" ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္က အရက္လည္းမေသာက္ရန္၊ ႏြားႏို႕ေသာက္ရန္ကို ေထာက္ခံေရးသားပါသည္။ အားမေလွ်ာ့ပါ။ မိထၳီလာ၊ေပ်ာ္ဘြယ္၊ ပ်ဥ္းမပင္ စသည့္ေဒသမ်ားစြာမွ မလိုင္မုန္႕လုပ္ငန္း၊ ျပည္တြင္းမွ လဘက္ရည္ဆိုင္မ်ားအတြက္ ေဒသခ်က္ႏို႕ဆီမ်ားကေတာ့ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနဦးမည္။ မၾကာမီ အခြန္ေကာက္ျခင္း စနစ္ေကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ျပည္ပမွ ျပည္တြင္းအရည္ေသြးကို မမီွေသာ ႏြားႏို႕ထုတ္ကုန္မ်ား တင္သြင္းမႈရပ္သြားမည္။ လယ္ယာထြက္ကုန္စက္မႈလုပ္ငန္း စက္ပစၥည္းမ်ား အခြန္မဲ့၊ လြယ္ကူစြာတင္သြင္းခြင့္ရလာမည့္ေန႕သည္ သိပ္မေဝးေတာ့ပါ။ ျပည္တြင္လယ္ယာ ကုန္ေခ်ာ၊ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းမ်ား အရွိန္အဟုန္ျမင့္မားစြာ ေပၚလာေတာ့မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ေနပါသည္။ လက္ရွိအေျခအေနတြင္ အသက္ငင္ေနေသာ ပုဂၢလိကစက္ရံု အေသး၊ အလတ္မ်ားစြာ ခက္ခဲစြာ ဆက္လက္လည္ပတ္ေနပါဦးမည္။ လယ္ယာ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းမ်ားကို တရုပ္၊ ဗီယက္နမ္၊ ထိုင္းႏိုင္ငံမ်ားကဲ့သို႕ ဗဟိုအစိုးရ၊ ျပည္နယ္အစိုးရမ်ားက ေထာက္ပံ့ေငြေပးရန္ ေမွ်ာ္လင့္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။

ထို႕ေၾကာင့္ ျမန္မာအနာဂါတ္ ကေလးမ်ားအဟာရ ျဖည့္ဆည္းလိုပါက။ အလႈရွင္မ်ား ကိုယ္တိုင္ ႏို႕မႈန္ေဖ်ာ္ျပီး ေက်ာင္းမ်ားရွိကေလးသူငယ္မ်ားကို အလႈဒါန၊ တိုက္ေကြ်းျခင္းသည္ ေခတ္စားေနပါသည္။ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာ့အစုိးရကလည္း စာသင္ေက်ာင္းမ်ားကို ယူနက္စကိုမွ ႏြားႏို႕မ်ား ေစ်းႏႈန္းခ်ိဳသာစြာ (အခမဲ့ျဖစ္ေစ) ၾကိဳးစားရယူျပီး၊ ဆရာမမ်ားကိုယ္တိုင္ ေဖ်ာ္တိုက္ေကြ်းျခင္းနည္းလမ္းသာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ဒါျမန္မာျပည္. . ဘဏ္တိုးအေပၚအခြန္ေကာက္ျခင္း (ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ား)

ဒါျမန္မာျပည္. . ဘဏ္တိုးအေပၚအခြန္ေကာက္ျခင္း
.
/////
ဒီရက္အတြင္း မီဒီယာတစ္ခုက စလိုက္တဲ႔
ဘဏ္တိုးေငြအေပၚ အခြန္ေကာက္မယ္ဆိုတဲ႔ ေကာလဟာလကို အစိုးရက ျပန္ေျဖရွင္းပါတယ္။
ဘဏ္တိုးေငြအေပၚ အခြန္မေကာက္ပါဘူးတဲ႔။
ေကာလဟာလပါတဲ႔။

အဲ႔ကိစၥနဲ႔ပက္သက္ျပီး ျငင္းႀကခံုႀက ကမာၻႀကီးႏွစ္ျခမ္းကြဲႀက
အစိုးရကို ဆဲႀက
သေဘာထားအဖံုဖံုကို ျမင္ရေတာ့ ျပံဳးသာျပံဳးမိေတာ့တယ္။
အခြန္မေဆာင္ရခင္အခ်ိန္ထိ ဒီမိုကေရစီလိုခ်င္တယ္။
ဒီမိုကေရစီယူမလား အခြန္ေဆာင္မလားဆိုရင္
ဒုတိယအရာကို ျငင္းတယ္။
အဲ႔လိုမ်ိဳး . . . . . .

အရင္ေခတ္က အခြန္ဆိုတာ ခဏခဏမႀကားရပါဘူး။
အင္း . . . . ဘယ္ႀကားဖူးမလဲ
တစ္ႏိုင္ငံလံုး ရွိသမွ်သယံဇာတ သူခိုးေစ်းနဲ႔ပတ္ေရာင္း
Under tableေတြ အိတ္ထဲထည့္
က်န္ေငြကို တိုင္းျပည္ဘ႑ာထဲထည့္
အဲ႔လို အလြယ္လမ္း လိုက္ခဲ႔ႀကတာ။
ဖင္ခါဆင္းသြားခ်ိန္မွာ အစိုးရသစ္လက္ထဲ အေႀကြးေတြရယ္
ဘ႑ာေငြမဆိုစေလာက္ရယ္
ႏွစ္ရွည္ေရာင္းစားျပီးသား စီမံကိန္းစာခ်ဳပ္ေတြရယ္
ျပသနာတက္ေနတဲ႔ ေလ်ာ္ေႀကးေပးရမယ့္ စီမံကိန္းေတြရယ္။

ႏိုင္ငံတကာ အေမ့မ်က္ႏွာျပျပီး ပတ္ေခ်းေနရတာ ဘယ္သူမွမသိဘူး။
အခြန္ေလးေကာက္မယ္ဆိုေတာ့ ဟိုဒင္းကင္းကိုက္ ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္တယ္။
လိုခ်င္လိုက္တဲ႔ ဒီမိုကေရစီဆိုတာလည္း သူတို႔အျပင္မရွိဘူး။

အစိုးရ အသံုးမက်ဘူး
ႀကိဳက္သလို ဆဲခြင့္ရွိတယ္။
ဒါ ခင္ဗ်ားတို႔ အခြင့္အေရး
ႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခြင့္အေရး။
အင္း. . . .ႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခြင့္အေရးကို ရဖို႔
ႏိုင္ငံသားတာဝန္ေက်ဖို႔လိုတယ္။
အခြန္ထမ္းတယ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ ရွိတယ္။

မဲေလးတစ္ျပားေပးျပီး အစအဆံုး ကန္႔လန္႔တိုက္ေနမယ္ဆိုရင္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္မကလို႔ သိႀကားမင္း နားကင္းႀကီးနဲ႔ဆင္းအုပ္ခ်ဳပ္လည္း ေျပာင္းလဲခ်ိန္မတန္ဘူး။
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆင္းရဲမြဲေတစုတ္ျပတ္ခဲ႔တဲ႔ စနစ္ႀကီးကို
အတူတူေျပာင္းလဲတြန္းလွန္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။
အားလံုးရဲ႕ အင္အားလိုတယ္။

အရင္က စစ္တစ္ပိုင္းအစိုးရ
အခုက အရပ္သားတစ္ပိုင္းအစိုးရ
အျပည့္အဝျဖစ္ခြင့္မရတဲ႔ ေျခခ်ဳပ္ေတြ ဥပေဒေတြကို
ျမင္ေအာင္ႀကည့္ျပီး ျပည္သူ႔အစိုးရတျခမ္းပဲ႔ေလးကို
နားလည္ေဖးမႀကပါလို႔

ဒါနဲ႔ စကားမစပ္
တကယ္အသံုးမက်တဲ႔လူေတြေတာ့ ေျပာသာေျပာဗ်
အားေပးတယ္ တကယ္. . .
:P
Credit to PanSalLo
//////

မိမိကေတာ့ အိမ္တလံုးျမန္မာျပည္မွာမပိုင္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ ဘဏ္ထဲလဲ သိန္း၁၀၀ မထည့္ဖူးပါဘူး။ ဒီေတာ့ အိမ္ေျမအမ်ားျကီးပိုင္ရင္ ေျမခြန္ေကာက္မယ္. .ေငြစုေငြကရတဲ့ ဘဏ္တိုးအေပၚ အခြန္ေကာက္မယ္ . . ဆိုေတာ့ သူေဌးျကီးေတြ လႈပ္ခါသြားတယ္။
.
ဒါေျကာင့္ လယ္ဝယ္တဲ့ သူေဌးျကီးေတြက စင္ကာပူဘဏ္မွာ ေဒၚလာ ဘီလ်ံမ်ားစြာ အပ္ထားတာ ဒါေတြျကိဳုျမင္ထားတာကိုး. . လို႕ ေျပာျကတယ္။ အခုေတာ့ ႏွစ္တိုင္း. . မရွိမဲ့ေငြနဲ႕ ဝယ္ထားတဲ့ ေျမတကြက္ကို ေျမခြန္ ၅သိန္းေပးရမယ္ . . စုစားတဲ့ ေငြသိန္း၁၀၀ အတိုး ၈သိန္းကို ၁သိန္း အခြန္ေကာက္မယ္ ဆိုေတာ့ လူလတ္တန္းစားေတြလဲ စိုးရိမ္စရာပါ။
.
သိန္း၁ရာ သိန္း၁ေထာင္အထိ ျပသနာမရွိေလာက္ပါ။ ေပးခ်င္မွလဲ ေပးရမွာလို႕ ထင္ပါတယ္။
.
.
ထံုးစံအတိုင္ ဝီကီနဲ႕ဂူဂယ္ ရွာဖတ္ေတာ့ https://en.m.wikipedia.org/wiki/Capital_gains_tax အတိုးနဲ႕ရွယ္ယာအျတ္ေငြအေပၚ အခြန္ေကာက္ျခင္းဟာ တႏိုင္ငံနဲ႕ တႏိုင္ငံ မတူပါဘူး။
.
သူေဌးျကီးေတြ ၁% ေတာင္မရွိသူမ်ား အလုပ္မလုပ္ပဲ ဘဏ္တိုးနဲ႕ထိုင္စားေနသူမ်ား ျပာေနခ်ိန္မွာ စီးပြားလုပ္ေနသူမ်ားကေတာ့ ဝမ္းသာစရာပါ။ ေငြလိုေနတဲ့ အေသးစား အလတ္စား လုပ္ငန္းရွင္မ်ား အခြန္မွန္မွန္ေဆာင္သူမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္မႈမလိုပဲ ေငြေခ်းေပးမဲ့ ေရႊေခတ္ကာလ ေရာက္ခါနီးျပီေလ။
.
ခရစ္ယန္ သမၼာက်မ္းစာမွာ အလုပ္မလုပ္ေသာသူ မစားေစနဲ႕. .လို႕ ေရးထားပါတယ္။ အလုပ္မလုပ္ေတာ့တဲ့ သူေဌးျကီးမ်ားက အလုပ္လုပ္ စီးပြာလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ကိုင္လာရင္ အလုပ္မရွိတဲ့ ျမန္မာျပည္ လူထုျကီး အလုပ္ရေတာ့မဲ့ အခ်ိန္ နီးလာတယ္ လို႕ပဲ အေကာင္းျမင္မိပါတယ္။
.
ျမင္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္မယ္လို႕ ေပွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ မေန႕ကလည္း တီဗြီမွာ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံ အခြန္ဥပေဒအသစ္ကို ေဆြးေႏြးေနၾကပါတယ္။ ဥပေဒဆိုတာ အာဏာရွိသူေတြက ျပည္သူလူထုအက်ိဳး ႏိုင္ငံအက်ိဳးအတြက္ ျပဌာန္း ျပင္ဆင္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဥပေဒစိုးမိုးဖို႕ လိုတာမွန္ေပမဲ့ .. လႊတ္ေတာ္နဲ႕အစိုးရအဇြဲ႕ထဲက လူေတြ .. ေငြမက္သူ၊ အာဏာမက္သူမ်ား မျဖစ္ဖို႕ ပိုျပီး အေရးၾကီးလွပါတယ္။
.
ဇာနီၾကီး...
၂၁-၂-၂၀၁၇

ရွမ္းျပည္ထြက္ကုန္ ''ဥာဏ္ျကီးရွင္ေကာ္ဖီ'' လုပ္ငန္းရွင္ ဦးေငြထြန္းနဲ႕ ေတြ႕ဆံုျခင္း (မိုးမခ). (Product of Myanmar)

ရွမ္းျပည္ထြက္ကုန္ ''ဥာဏ္ျကီးရွင္ေကာ္ဖီ'' လုပ္ငန္းရွင္ ဦးေငြထြန္းနဲ႕ ေတြ႕ဆံုျခင္း (မိုးမခ). . အေျခခံလူတန္းစားေတြအတြက္ ေစ်းအမ်ားဆံုးဝယ္တယ္ . . အေကာင္းဆံုးနည္းပညာနဲ႕ ထုတ္လုပ္မယ္။ အသင့္ေလွ်ာ္ဆံုးေစ်းနဲ႕ ေရာင္းတဲ႕ အာစီယံႏိုင္ငံမ်ားမွာ ဒုတိယအေကာင္းဆံုးေကာဖီ . . ျသဂဲနစ္လက္မွတ္ရေကာ္ဖီ . .
.
လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၇ႏွစ္ကတည္းက ျမန္မာျပည္လည္း အဆင့္ျမင့္ေကာ္ဖီ ရႏိုင္တယ္ ေလ့လာျပီး အေျခခံစိုက္ပ်ိဳး စီးပြားေရးလုပ္လုပ္ဖို႕

* ကိုယ္တိုင္ သြားေရာက္ ေလ့လာဝယ္ယူတယ္။

* အိမ္မွာ ေကာ္ဖီျကိတ္ျပီး လူမႈေဟာေျပာပြဲေတြကို စပြန္စာလုပ္ ျမည္းစမ္းေစခဲ႕တယ္။

* မိုးရြာတာေတာင္ ခြက္ေမွာက္ေရခံတတ္တဲ႕ ေဒသေတာင္ယာသမားမ်ားကို သင္တန္းပို႕ခ် သူတို႕ဆီက ေကာင္းတဲ႕ေကာ္ဖီ ေစ်းပိုေပးဝယ္တယ္။ သူတို႕ဖာသာ အခ်င္းခ်င္း ပညာယူေစတယ္။

* သင္တန္းပို႕ခ်မႈ သိပ္မထိေရာက္ပါ။ On Job Training လက္ေတြ႕နည္းျပ တကယ့္စိုက္ခင္းမွာ လက္ေတြ႕ ဘယ္လိုလုပ္တယ္ဆိုတာ ျပမွ အတုယူျကတယ္။

* ေကာ္ဖီစိုက္ခင္းမ်ားစြာ စနစ္တက်စိုက္ ထိန္းသိမ္းနည္းေတြ လိုက္နာေလေလ ေစ်းေကာင္းရေလေလ သိလာျကတယ္။

* ဒီလုပ္ငန္းလုပ္ၿပီး သံုးႏွစ္အတြင္းမွာေတာ့ ေသခ်ာတာတခုေျပာႏိုင္တာက
နံပါတ္(၁) ျမန္မာေကာ္ဖီဆိုတာကို လူသိမ်ားလာတယ္။
နံပါတ္(၂) ရွမ္းျပည္ကထြက္တယ္ဆိုတာကို လူသိလာတယ္။
နံပါတ္(၃) အေနနဲ႔ ေစ်းကြက္တခုရလာတယ္။

* ႏိုင္ငံတကာ အသိမွတ္ျပဳ လက္မွတ္မ်ားစြာ . .

ခင္စႏၱာျမင့္ (မိုးမခ)

Reference link
http://moemaka.com/archives/53936

ခင္စႏၵာျမင့္ ● တကယ္လိုအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ မိုးရြာေပးေနတဲ့
လူမႈစီးပြား စြန္႔ဦးတီထြင္သူ ဉာဏ္ႀကီးရွင္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုျခင္း အပိုင္း(၁)
(မိုးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၇၊ ၂၀၁၆

ကုန္ပစၥည္းတခုကို အနည္းဆံုးေစ်းနဲ႔၀ယ္၊ ကိုယ္ကတန္ဖိုးျမွင့္ထုတ္ကုန္လုပ္၊ ၿပီးေတာ့ ေစ်းကြက္မွာ ေစ်းအႀကီးဆံုးေရာင္းတဲ့ အျခားလုပ္ငန္းေတြရဲ႕ ပံုစံမ်ိဳးမလုပ္ဘူး။ အျမတ္ရေအာင္ေတာ့လုပ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေတာင္သူေတြကို ဘယ္လိုထုတ္ရမယ္ဆိုတာကို သင္ေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူတို႔ဆီကေန ေစ်းႏႈန္းအျမင့္ဆံုးနဲ႔ ျပန္၀ယ္တယ္။ ၿပီးရင္ ေစ်းကြက္ကို လူတိုင္းစားသံုးႏိုင္တဲ့ ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ျပန္ေရာင္းတယ္။ အခု အျပင္မွာ ေကာ္ဖီတခြက္ကို ဆိုင္ႀကီးေတြေပၚမွာ ၄၀၀၀ နဲ႔ေရာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မေရာင္းဘူး Expresso တခြက္မွ ၁၈၀၀နဲ႔ပဲေရာင္းတယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာက ေတာင္သူေတြကို တတ္အာင္သင္တယ္။ ၿပီးရင္ သူတို႔ဆီကေန ေစ်းႏႈန္းအျမင့္ဆံုးနဲ႔ ၀ယ္တယ္။ ေစ်းကြက္မွာ လူတိုင္းစားသံုးႏိုင္တဲ့ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ေရာင္းတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္တဲ့ Process တခုလံုးက ကိုယ္တိုင္လုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ထိုက္သင့္တဲ့ ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ေရာင္းႏိုင္တယ္။ ကမၻာ့အဆင့္မီတဲ့ အရည္အေသြးေကာင္းတဲ့ ေကာ္ဖီထုတ္ႏိုင္တယ္။

±±±±± ±±±±± ±±±±±

■ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းေရးသားသူ – ခင္စႏၵာျမင့္
■ တည္းျဖတ္ျပင္ဆင္သူ – ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

အေစ့မွသည္ ထုတ္ကုန္ျဖစ္သည္အထိ လုပ္ေဆာင္ေနေသာ ဩဂဲနစ္လက္မွတ္ရ ဉာဏ္ႀကီးရွင္ေကာ္ဖီ တည္ေထာင္သူ ဦးေငြထြန္း အား ရွမ္းျပည္ ရြာငံ ေဒသခံ ေကာ္ဖီစိုက္ပ်ိဳးသူမ်ားႏွင့္ အတူ ေတြ႕ရစဥ္

ဓာတ္ပံု – ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ေကာ္ဖီ

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတခုကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ဦးစီးလုပ္ေဆာင္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြား အျမတ္အစြန္း ရရွိေရးအတြက္ကိုသာ ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး လုပ္ေဆာင္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ အတၱနဲ႔ ပရကိုမွ်တေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ စီးပြားေရး၊ အမ်ားရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈကိုေရွးရႈၿပီး စီးပြားရွာၾကတဲ့ စီးပြားေရးသမား လုပ္ငန္းရွင္က နည္းပါးပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲမွာမွ လူမႈေရးအေျချပဳစီးပြားလုပ္ကိုင္ျခင္းလို႔ေခၚတဲ့ ေအာက္ေျခမွာ တကယ္အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ အေျခခံလူတန္းစားေတြရဲ႕ ဘ၀ကိုျမွင့္တင္ေပးရင္း ကမၻာ့အဆင့္မီတဲ့လုပ္ငန္းတခုကို ေဖာ္ေဆာင္လုပ္ကိုင္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ခဲယဥ္းလွပါတယ္။ ဒီလိုခက္ခဲတဲ့ လူမႈအက်ိဳးစီးပြားတိုးတက္ေရးကို ေရွးရႈၿပီး ကိုယ့္အတြက္ေရာ အမ်ားအတြက္ပါ လမ္းသစ္ေဖာက္ေပးခဲ့သူကေတာ့ ဉာဏ္ႀကီးရွင္(Genius) ေကာ္ဖီရယ္လို႔ လူသိမ်ားလာတဲ့ ရွမ္းေတာင္တန္းက ေကာ္ဖီကို ျပည္တြင္း ထုတ္ကုန္ စစ္စစ္အျဖစ္ အာဆီယံေဒသတြင္းမွာ ဒုတိယအေကာင္းဆံုး ေကာ္ဖီႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္ ၾသဂဲနစ္လက္မွတ္ရ ေကာ္ဖီ ႀကိဳးစားေဆာင္ရြက္ခဲ့သူ ဦးေငြထြန္းပဲျဖစ္ပါတယ္။

သမားရိုးက်ေကာ္ဖီစိုက္ပ်ိဳးေနတဲ့ ရွမ္းေတာင္တန္းက တိုင္းရင္းသားေတာင္သူေတြရဲ႕ လူမႈစီးပြားအက်ိဳး တိုးတက္ေရးအတြက္ေရွးရႈၿပီး ေကာ္ဖီလုပ္ငန္းကို လူမႈစီးပြားလုပ္ငန္းတခုအျဖစ္ လမ္းသစ္ေဖာက္ေပးခဲ့ေသာ ကိုေငြထြန္းနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ႀကိဳးစားမႈေၾကာင့္ လူသိမ်ားလာတဲ့ ဉာဏ္ႀကီးရွင္ေကာ္ဖီအေၾကာင္းကို သူ႔႔ရဲ႕ ဆိုင္ခြဲ တခု ျဖစ္တဲ့ Café Genius ၃၁ လမ္း အေပၚ ဘေလာက္၊ Central Hotel ေနာက္ေက်ာဘက္က ဆိုင္မွာ အခုလိုပဲ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

၃၁ လမ္းက Genius Café ဉာဏ္ႀကီးရွင္ေကာ္ဖီဆိုင္
ဓာတ္ပံု – ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

ေမး) – ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ ဒီေကာ္ဖီလုပ္ငန္းကို ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက စၿပီး လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို ေျပာျပေပးေစခ်င္ပါတယ္။

ေျဖ) – လြန္ခဲ့တဲ့ ၇ ႏွစ္ ၈ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ႏိုင္ငံျခားသြားတဲ့အခါတိုင္း ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြထိုင္ျဖစ္တယ္။ ေလဆိပ္ေရာက္ရင္လည္း ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ထိုင္ရင္း ေလယာဥ္ေစာင့္တယ္။ အစည္းအေ၀းေတြလုပ္ေတာ့လည္း ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြမွာ လုပ္ျဖစ္ေတာ့ အဲ့ဒီဓေလ့ကို ျမင္ေတြေနရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ျပန္လာတိုင္း ေကာ္ဖီဆိုင္ထိုင္ခ်င္တယ္။ ဒ ါေပမယ့္ ဒီမွာက ေကာ္ဖီဆိုင္ေကာင္းေကာင္းဆိုရင္ လူတိုင္းေသာက္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ ေစ်းမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ေမးလိုက္ရင္လည္း ႏိုင္ငံျခားကေကာ္ဖီေတြကိုပဲ သံုးတယ္ဆိုတာခ်ည္းေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ အေမရိကားဘက္သြားေတာ့လည္း အဲ့ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္ဖီဆိုင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ငါတို႔ေရာ ေကာ္ဖီထုတ္ရင္မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားဆိုတဲ့ အေတြးလည္း၀င္လာတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြတေယာက္က ျမန္မာျပည္မွာလည္း ေကာ္ဖီထုတ္ရင္ ရႏိုင္တယ္ စံုစမ္းၾကည့္ပါလားဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို Assignment တခုေပးလာတယ္။

အဲ့ဒီထဲက ကၽြန္ေတာ္က ေကာ္ဖီထြက္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြလိုက္ၿပီးၾကည့္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ေကာ္ဖီအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သိတာက ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ေကာ္ဖီမွာလိုက္ရင္ ေသာက္ရမယ္ဆိုတာပဲသိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိတာ ဒီေလာက္ပဲ။ ဒီထက္ပိုၿပီးဘာမွမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ျပင္ဦးလြင္၊ ေနာင္ခ်ိဳ၊ ရပ္ေစာက္ စတဲ့ ေနရာေတြကို လိုက္ၾကည့္တယ္။ ျပႆနာက ဘာလဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီေနရာေတြမွာ ေကာ္ဖီကို ေကာင္းေကာင္းေသာက္တဲ့ လူမရွိဘူး။ သူတို႔ ေက်းရြာေတြမွာရွိတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြမွာ သြားထိုင္တယ္၊ လာခ်ေပးတဲ့ ေကာ္ဖီမစ္ကိုေသာက္တယ္။ အဲ့ေတာ့ ေကာ္ဖီဆိုတဲ့ဟာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာထုတ္ၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေကာင္းေကာင္း မေသာက္ရဘူး။ စူပါမားကတ္ေတြမွာသြားၾကည့္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔တဲ့ ေကာ္ဖီေတြက အကုန္လံုး ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ေတြခ်ည္းပဲ။ ေနာက္ၿပီး ပံုေတြအမ်ားႀကီးထည့္ထားၿပီး ေကာ္ဖီအေၾကာင္း တခုမွမပါဘူး။ ဘယ္မွာစိုက္တယ္ ဆိုတာလည္းမပါဘူး။ ေကာ္ဖီစိုက္တဲ့ ေတာင္သူေတြ အေၾကာင္းလည္းမပါဘူး။ အဲ့ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ငါေတာ့ ေကာ္ဖီလုပ္ငန္းလုပ္သင့္ၿပီလို႔။

အခု အခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံတကာ အသိအမွတ္ျပဳ လက္မွတ္ရ ၾသဂဲနစ္ ေကာ္ဖီ အျဖစ္ တက္လွမ္းေနပါၿပီ၊
ဓာတ္ပံု – ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ေကာ္ဖီ

ပထမ စတာကေတာ့ အိမ္တြင္းမႈအေနနဲ႔စတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ ေကာ္ဖီေလွာ္တဲ့ စက္ေလးတခုရွိေတာ့ အဲ့ဒီစက္ေလးနဲ႔ေလွာ္၊ ၿပီးေတာ့ အသိေတြေပး။ ပညာေရးကြန္ရက္က လုပ္တဲ့ပြဲလိုမ်ိဳး ပြဲေတြရွိရင္ အဲ့ဒီမွာ လူႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ သြားတိုက္။ အဲ့ဒီ လူေတြဆီကေန Feedback ေတြရ။ အခုဒီဆိုင္က အရင္တုန္းက ရွမ္းရိုးရာပစၥည္းေတြေရာင္းတာ၊ ေနာက္ေတာ့ ေကာ္ဖီပါတြဲေရာင္းမယ္ဆိုၿပီး လုပ္လိုက္တယ္။

အဲ့ဒီကေနၿပီးလုပ္ငန္းစလိုက္တယ္။ ဒီေကာ္ဖီဆိုင္မွာေရာင္းရင္းနဲ႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျပည္တြင္းေကာ္ဖီလည္း ေကာင္းပါလားဆိုတာကို သိလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က လူမႈစီးပြား( Social Enterprise) ပံုစံလုပ္တာဆိုေတာ့လူေတြက ပိုစိတ္၀င္စားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကုန္သြယ္(Trading) လုပ္ငန္းပဲ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကုန္ပစၥည္းကို အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္တာထက္ လူမႈေရးေတြလုပ္ရင္း စီးပြားလုပ္တာ။

ဓာတ္ပံု – ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ေကာ္ဖီ

ဆိုလိုတာက ကုန္ပစၥည္းတခုကို အနည္းဆံုးေစ်းနဲ႔၀ယ္၊ ကိုယ္ကတန္ဖိုးျမွင့္ထုတ္ကုန္လုပ္၊ ၿပီးေတာ့ ေစ်းကြက္မွာ ေစ်းအႀကီးဆံုးေရာင္းတဲ့ အျခားလုပ္ငန္းေတြရဲ႕ ပံုစံမ်ိဳးမလုပ္ဘူး။ အျမတ္ရေအာင္ေတာ့လုပ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေတာင္သူေတြကို ဘယ္လိုထုတ္ရမယ္ဆိုတာကို သင္ေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူတို႔ဆီကေန ေစ်းႏႈန္းအျမင့္ဆံုးနဲ႔ ျပန္၀ယ္တယ္။ ၿပီးရင္ ေစ်းကြက္ကို လူတိုင္းစားသံုးႏိုင္တဲ့ ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ျပန္ေရာင္းတယ္။ အခု အျပင္မွာ ေကာ္ဖီတခြက္ကို ဆိုင္ႀကီးေတြေပၚမွာ ၄၀၀၀ နဲ႔ေရာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မေရာင္းဘူး Expresso တခြက္မွ ၁၈၀၀နဲ႔ပဲေရာင္းတယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာက ေတာင္သူေတြကို တတ္အာင္သင္တယ္။ ၿပီးရင္ သူတို႔ဆီကေန ေစ်းႏႈန္းအျမင့္ဆံုးနဲ႔ ၀ယ္တယ္။ ေစ်းကြက္မွာ လူတိုင္းစားသံုးႏိုင္တဲ့ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ေရာင္းတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္တဲ့ Process တခုလံုးက ကိုယ္တိုင္လုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ထိုက္သင့္တဲ့ ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ေရာင္းႏိုင္တယ္။ ကမၻာ့အဆင့္မီတဲ့ အရည္အေသြးေကာင္းတဲ့ ေကာ္ဖီထုတ္ႏိုင္တယ္။

ဉာဏ္ႀကီးရွင္ က ႏိုင္ငံတကာက ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားကို ေခၚယူၿပီး ေကာ္ဖီသင္တန္းလည္း ပို႔ခ်ပါတယ္၊ တာေမြ ေစ်းေဟာင္းနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုး အမွတ္ ၄၅၅၊ ေျမညီထပ္၊ က်ိဳကၠဆံလမ္းမွာ ရွိတဲ့ ဆိုင္ခြဲက သင္တန္း အတြက္ အဓိက ထားပါတယ္။
Genius Lab Café/Coffee Training
ဓာတ္ပံု – ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ေကာ္ဖီ

ေမး) – အရည္အေသြးေကာင္းရင္ ေကာင္းသလို ေစ်းလည္းႀကီးတတ္ေပမယ့္ အစ္ကိုတို႔က ဘာျဖစ္လို႔ လူတိုင္း ေသာက္ႏိုင္တဲ့ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ေရာင္းဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရတာပါလဲ။ 

ေျဖ) – ကိုယ္က အရည္အေသြး ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေအာင္ ထုတ္ထုတ္ လူတိုင္းလက္လွမ္းမီႏိုင္တဲ့ ေစ်းႏႈန္းမဟုတ္လို႔ လူမသိတာထက္စာရင္၊ အရည္အေသြးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ လူတိုင္းေသာက္ႏိုင္ေအာင္လုပ္ခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီလို လူမႈစီးပြား (Social Enterprise) ကေန ဒီလိုေတြ လုပ္လို႔ရတယ္ဆိုတာကိုလည္း စံျပအေနနဲ႔ လုပ္ျပခ်င္တယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းအမ်ားစုကေတာ့ ဘယ္လို အျမတ္ရေအာင္လုပ္မလဲပဲ စဥ္းစားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ အျမတ္ရေအာင္လည္းလုပ္မယ္၊ အဲ့ဒီရလာတဲ့ အျမတ္ထဲကမွ ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္းကိုလည္း ျပန္လွဴမယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ပဲ ဒီလုပ္ငန္းေလး စျဖစ္သြားတာပါ။

ရွမ္းေတာင္တန္းမွာ ဉာဏ္ႀကီးရွင္ေကာ္ဖီအတြက္ စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ စိုက္ခင္းတခုက ေကာ္ဖီသီးခ်ိန္ ျမင္ကြင္း တခု
ဓာတ္ပံု – ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ေကာ္ဖီ

ေမး) – လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လုပ္ငန္းလုပ္ၿပီဆိုထဲက ကိုယ့္အျမတ္က်န္မလားဆိုတာကို ဦးစားေပးတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အစ္ကိုက ကိုယ္အျမတ္ရဖို႔တင္မဟုတ္ပဲ အျခားလူေတြပါ အက်ိဳးရွိေစတဲ့ လူမႈစီးပြားပံုစံမ်ိဳး ဘာေၾကာင့္ လုပ္ခဲ့ရတာပါလဲ။

ေျဖ) – ကၽြန္ေတာ္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ ပတ္သက္တာေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဘာမွလည္း မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားတယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ လူဦးေရရဲ႕ ၇၀ ရာခိုင္ႏႈန္းက နယ္မွာေနၾကၿပီး ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္းကသာ ၿမိဳ႔ျပမွာေနၾကတာဆိုေတာ့ ဒီ ၇၀ရာခိုင္ႏႈန္းလံုးကို ကၽြန္ေတာ္တတ္သိ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ နည္းပညာနဲ႔ မကူညီႏိုင္ဘူး။ အဲ့ေတာ့ ဒီလူေတြကို ဘယ္လိုကူညီႏိုင္မလဲ ေတြးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နယ္ေတြ သြားတဲ့ အခါမွာ အဲ့ဒီနယ္ေတြမွာရွိတဲ့ လူေတြ အထူးသျဖင့္ တက္တက္ၾကြၾကြ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္တတ္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းၾကည့္တယ္။ သူတို႔ကို ေမးၾကည့္တယ္။ ခင္ဗ်ားမွာ ပိုက္ဆံ သိန္း ၁၀၀ ေလာက္ရွိရင္ ဘာလုပ္မလဲေပါ့။ လူေလးေယာက္ကို ေမးၾကည့္တယ္။ တေယာက္က အဲ့ဒီ သိန္း၁၀၀ကို ေငြးတိုးခ်ေပးမယ္တဲ့။ အဲ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ေမးတယ္။ အဲ့ဒီလူက အတိုးေရာအရင္းေကာ ခင္ဗ်ားကို ျပန္မေပးဘူးဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲေပါ့။ ဒီေတာ့ သူမေျဖႏိုင္ဘူးျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္တေယာက္ကလည္း ဒီလိုပဲ သိန္း၁၀၀ကို ဆယ္ပံု ပံုမယ္ ဆင္းရဲတဲ့ လူေတြကိုေပးမယ္။ အဲ့လိုေပးလို႔ ခ်မ္းသားသြားမလားေမးတယ္။ သူ မေျဖႏိုင္ဘူး။ ေနာက္လူေတြကေတာ့ ဒီသိန္း ၁၀၀နဲ႔ စီးပြားလုပ္မယ္တဲ့။ ရလာတဲ့ အျမတ္ကို ဆင္းရဲတဲ့ လူေတြေပးမယ္တဲ့။ ဒါေတာ့ မဆိုးဘူးေပါ့ ကၽြန္ေတာ္ဆက္ေမးတယ္။ ဘာစီးပြားလုပ္မလဲေပါ့။ ကား၀ယ္မယ္တဲ့။ ဆက္ေမးတယ္ ကား၀ယ္ၿပီးဘာလုပ္မလဲေပါ့။ ကိုယ္တိုင္ကားမေမာင္းတတ္လို႔ ကားေမာင္းတဲ့လူရွာရမယ္ အဲ့ဒီလူက မေကာင္းရင္ ဘာဆက္လုပ္မလဲေပါ့။ အဲ့ဒီေတာ့ သူဘာမွ ဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ရွမ္းျပည္ ရြာငံ ေဒသ ႏြားဘန္းၾကီးေက်းရြာ ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ေကာ္ဖီ စိုက္ခင္းတြင္ ပနားမား ေကာ္ဖီပင္ေပါက္ ၁,၂၀၀ စိုက္ပ်ိဳးထားသည့္ ျမင္ကြင္း
ဓာတ္ပံု – ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ေကာ္ဖီ

ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ေကာ္ဖီ ရရွိထားသည့္ ႏိုင္ငံတကာ အသိအမွတ္ျပဳ လက္မွတ္မ်ား
ဓာတ္ပံု – ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ေကာ္ဖီ

ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ၾသဂဲနစ္ ေကာ္ဖီ ဝယ္ယူရရွိႏိုင္သည့္ ရန္ကုန္က လိပ္စာမ်ား
ဓာတ္ပံု – ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ေကာ္ဖီ

ဆိုလိုခ်င္တာက အဲ့ဒီေဒသေတြမွာရွိေနတဲ့့ လူေတြက လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံရွိေနရင္ေတာင္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေငြေၾကးကို ဘယ္လို စီမံခန္႔ခြဲရမယ္ဆိုတဲ့ ဗဟုသုတနည္းၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႀကံဳေတြ႔လာရမယ့္ ျပသနာေတြအတြက္ စဥ္းစားထားတာမရွိဘူး။ တခုခုလုပ္မယ္ဆိုရင္ တေယာက္တည္း ပဲလုပ္ခ်င္တယ္။ စုေပါင္းၿပီးလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို လက္မခံခ်င္ဘူး ဆိုတာကို ေတြ႔လာရတယ္။ အဲ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လန္႔သြားတယ္။ ငါက ကူညီခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူတို႔မွာ ဘာမွ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူးဆိုၿပီး လန္႔သြားတယ္။ သေဘာက မိုးသာရြာေနတာ သူတို႔မွာ ခြက္ကို ေမွာက္ၿပီးခံေနတာမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။

အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိုက္ပ်ိဳးေရ လုပ္ငန္းႀကီးတခုလံုးမွာ ျဖစ္ေနတာက အစိုးရက ေခ်းေငြေပးတယ္။ အဲ့ဒီေခ်းေငြက ေတာင္သူေတြမွာ အိမ္ေတာင္မေရာက္ဘူး ကုန္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲေမးၾကည့္တယ္။ ေခ်းေငြစၿပီး ရကတည္းက ပုဆိုး၀ယ္ရတယ္တဲ့။ ဓာတ္ေျမၾသဇာ၀ယ္ရတယ္တဲ့။ မ်ိဳးစပါး၀ယ္ရတယ္တဲ့။ အဲ့ေတာ့ ပိုက္ဆံေခ်းတာ ဘာအတြက္လဲ။ အစကတည္းက ပိုက္ဆံေခ်းမယ့္အစား စိုက္ပ်ိဳးဖို႔လိုအပ္တာေတြ ေပးလိုက္ပါလား။

ဥပမာ ေခ်းေငြ သံုးသိန္းမွာ ၁သိန္းပဲ ပိုက္ဆံေပး။ ၂သိန္းက စိုက္ပ်ိဳးဖို႔ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြေပးေပါ့။ အဲ့လို မဟုတ္ပဲ အစိုးရက သံုးသိန္းလံုးေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္လိုအပ္တဲ့ စိုက္ပ်ိဳးေရးပစၥည္းေတြကိုက်ေတာ့ ျပန္၀ယ္ရတယ္။ အဲ့ဒါကလည္း အစိုးရက ေရာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ အဲ့ဒီဘဏ္နဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ လူေတြက ပုဆိုးလည္းေရာင္းတယ္။ မ်ိဳးေစ့လည္းေရာင္းတယ္။ ဓာတ္ေျမၾသဇာလည္းေရာင္းတယ္။ အဲ့ေတာ့ ဒီေခ်းေငြေတြက ေတာင္သူေတြကိုု ပိုၿပီးဒုကၡေပးေနသလိုျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔မွာေခ်းေငြ လက္ထဲေရာက္တာနဲ႔ ပိုက္ဆံက ကုန္တာပဲ။ အဲ့ဒီဘဏ္နားမွာ အရက္ဆိုင္ရွိတယ္။ လက္ထဲမွာေငြရတယ္။ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ဟာေတြကို ၀ယ္ရလို႔ ေငြျဖတ္ခံရတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒီအရက္ဆိုင္မွာ စားေသာက္ျပန္သြားၾကတယ္။ အဲ့ေတာ့ သူတို႔လက္ထဲမွာ ဘာက်န္ခဲ့လဲ ေမးေတာ့ အေၾကြးရယ္၊ မ်ိဳးေစ့ရယ္၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာရယ္ပဲ က်န္ခဲ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဒါေတြကို သိခဲ့ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ထိတ္လန္႔သြားတယ္။ ငါတို႔စနစ္က လူေတြကို ပိုၿပီးေကာင္းေအာင္လုပ္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ သိလာတယ္။ ဒါက အစိုးရက ထုတ္ေပးတဲ့ ေခ်းေငြ အပိုင္း။

ပိုၿပီးဆိုးတာက NGO ေတြ။ သူတို႔က အေသးစားေခ်းေငြပံုစံ (Micro Financing) နဲ႔ေငြေခ်းေပးတယ္။ ဥပမာ လူငါးေယာက္စုလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီငါးေယာက္က သူတို႔ အမ်ိဳးေတြခ်ည္း ငါးေယာက္စုလိုက္တာ။ ၿပီးေတာ့ အဲ့လို ဟာေတြက တပတ္ဆပ္ရတာရွိတယ္။ တလေနမွ ျပန္ဆပ္ရတာရွိတယ္။ လုပ္ငန္းေလးတခု စလုပ္ပါတယ္ ဆိုမွ ဘယ္လို တပတ္နဲ႔ လုပ္ႏိုင္မွာလဲ၊ ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထိုးေရာင္းရင္ေတာင္မွ အေၾကြးေရာင္းရတာ။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ ဘယ္လို ျပန္ဆပ္မလဲ။ ဒီလူေတြက ေငြပဲ ေပးလိုက္တာ ဒီေငြေတြကို ဘယ္လို သံုးရမယ္ဆိုတာကို သင္မေပးလိုက္ဘူး။ ဒီေငြေတြကို ျပန္ဆပ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အသိပညာေပးမႈ မပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔နဲ႔ အဆင္ေျပတဲ့သူဆို ပိုေပးမယ္။ အဆင္မေျပရင္ မေပးဘူး။ ေနာက္ၿပီး တပတ္ကို တခါ ျပန္ဆပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စနစ္ေၾကာင့္ မဆပ္ႏိုင္တဲ့ လူေတြက အျပင္မွာ ၂ရက္ကို ၁၅က်ပ္တိုး ၂၀က်ပ္တိုးနဲ႔ သြားယူၿပီးဆပ္တယ္။ အဲ့ေတာ့ တပတ္အတြင္းမွာ ဟိုဖက္အေၾကြးအတြက္ ဒီဘက္ကေန အတိုးႀကီးႀကီးယူၿပီး ျပန္ဆပ္ေနရတယ္။ ဥပမာ ပိုက္ဆံ ၂သိန္းေခ်းယူထားတဲ့လူက တလမွာ ၆၀ရာခိုင္ႏႈန္း အတိုးတက္ေနၿပီ။ သူတို႔မွာ ေခ်းေငြသာရလာတယ္။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ Idea မရွိဘူး။ ဘယ္လိုကုန္ေအာင္သံုးမယ္ဆိုတာပဲရွိတယ္။

အဲ့ဒီလိုစနစ္ေတြ ေအာက္ေျခမွာျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို သိလာရေတာ့ ဒီလူေတြရဲ႕ဘ၀နဲ႔ အသိဉာဏ္ေတြကို တိုးတက္လာေစဖို႔ စဥ္ဆက္မျပတ္ ျပန္လည္ျပည့္ၿဖိဳးလာေစတဲ့ လုပ္ငန္းတခုလုပ္မွျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ အဲ့ဒါဘာလဲဆိုေတာ့ ေတာင္သူေတြကိုကူညီတဲ့နည္းပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ဘ၀ေတြကို ျမွင့္တင္ေပးဖို႔ပဲ။ သူတို႔ကို ေငြဆိုတာ ဘယ္လို စီမံခန္႔ခြဲၿပီး သံုးရတယ္ဆိုတာကို အသိပညာေပးဖို႔ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ Social Enterprise လုပ္ငန္းကို လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ ဒီလိုလုပ္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ေအာက္ေျခေတာင္သူေတြမွာျဖစ္ေနတဲ့ လူမႈေရးျပသနာေတြကိုပါ ေျဖရွင္းၿပီးသားျဖစ္သြားႏိုင္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဒါကို လုပ္ဖို႔ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္။

ေမး) – ဒီလိုလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ဘယ္လို အက်ိဳးေက်းဇူးေတြရွိလာမယ္လို႔ ထင္ပါသလဲ။

ေျဖ) – ကၽြန္ေတာ္တို႔က တကယ္လိုအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ မိုးရြာေပးတာပါပဲ။ အခုေတာင္သူေတြေတြက မ်ိဳးလိုခ်င္တယ္ေျပာတယ္။ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့မ်ိဳးနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြကို ေသခ်ာေလ့လာတယ္။ Analysis လုပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာက နည္းပညာရွိတယ္။ Idea ရွိတယ္။ အဲ့ေတာ့ သူတို႔လိုအပ္တာကို ပံ့ပိုးေပးႏိုင္တယ္။ အဲ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ Impact က ၁၀၀ ရာခိုင္ႏႈႏ္း မဟုတ္ေတာင္၊ ၈၀ရာခိုင္ႏႈန္းေတာ့ေက်ာ္တယ္။ ၂၀ ရာခိုင္ႏႈန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က မ်ိဳးေကာင္းေပးတယ္၊ သူတို႔လိုအပ္ခ်က္ေတြေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔က မစိုက္ဘဲ ေရာင္းစားရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲေနာ္။ ဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မတက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ဒါေပမယ့္ ဒီလုပ္ငန္းလုပ္ၿပီး သံုးႏွစ္အတြင္းမွာေတာ့ ေသခ်ာတာတခုေျပာႏိုင္တာက

နံပါတ္(၁) ျမန္မာေကာ္ဖီဆိုတာကို လူသိမ်ားလာတယ္။
နံပါတ္(၂) ရွမ္းျပည္ကထြက္တယ္ဆိုတာကို လူသိလာတယ္။
နံပါတ္(၃) အေနနဲ႔ ေစ်းကြက္တခုရလာတယ္။

ဒါေတြကေတာ့ ဒီ သံုးႏွစ္အတြက္မွာ တိုင္းတာလို႔ရလာတဲ့ အက်ိဳးအျမတ္ပဲ။ ေတာင္သူေတြကို ကူညီေပးႏိုင္တာ၊ လုပ္ငန္းတူေတြကို အကူအညီေတြေပးႏိုင္တာကေတာ့ တိုင္းတာလို႔ မရႏိုင္တဲ့ အက်ိဳးအျမတ္ေတြပါပဲ။

ေမး) – အစ္ကိုေျပာသလို ေတာင္သူေတြမွာက ပညာဗဟုသုတနည္းၾကေတာ့ အစ္ကိုလိုခ်င္တဲ့ လူမႈစီးပြားပံုစံတခုျဖစ္လာေအာင္ သူတို႔ေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ိဳး ထိေတြ႔ဆက္ဆံမႈေတြ ျပဳလုပ္ခဲ့ရပါသလဲ။

ေျဖ) – ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းဆရာတပိုင္းလည္းျဖစ္ခဲ့ဖူးသလို၊ အၾကံေပးလုပ္ငန္းေတြလည္း လုပ္ငန္းဖူးေတာ့ အေျပာင္းအလဲဆိုတဲ့ သေဘာတရားကိုနားလည္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အေျပာင္အလဲလို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ဆန္႔က်င္တတ္ၾကတာ သဘာ၀ပဲ။ ဒါကုိ သိဖို႔လိုတယ္။ လူတိုင္းကို ေတြ႔တာနဲ႔ ငါေျပာတာမလုပ္ဖူးလားဆိုတာမ်ိဳး လုပ္လို႔မရဘူး။

အဲ့ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ပံုစံသံုးမ်ိဳးနဲ႔ ေတာင္သူေတြကို ခ်ဥ္းကပ္တယ္။

ပထမနည္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ေတာင္သူေတြကို သင္ေပးတယ္။ ဒုတိယအဆင့္က အဲ့လို သင္ေပးလိုက္တာကို လက္ေတြ႔လုပ္ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ဆံုးတခုက စံျပအေနနဲ႔ဦးေဆာင္လုပ္ျပတယ္။ အဲ့ဒါကအေရးႀကီးတယ္။ နယ္ေတြမွာက စာေတြေပးဖတ္တာထက္စာရင္ အဲ့ဒီလူကဘာလုပ္ေနလဲ ဆိုတာကိုၾကည့္ၿပီး လိုက္လုပ္တတ္ၾကတယ္။ လိုက္ေခၚ သင္ေပးတာကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ဘာမွမေျပာ၊ ျပလည္းမျပဘဲ လုပ္ၾကည့္ အရမ္းစိတ္၀င္စားၾကတယ္။ လိုက္လုပ္ခ်င္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ စိတ္အေျခခံကိုက အဲ့ဒီလိုျဖစ္ေနတာ။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔စာသင္ေပးေနတဲ့ လူေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က တေန႔ကို ဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီးေပးခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီမွာေတာင္ကၽြန္ေတာ့္ကိုလိမ္ၿပီးတင္ေသးတယ္။ လူက ၂၀ ပဲလာတာကို ၂၄ ေယာက္ဆိုၿပီးလုပ္တာရွိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေလ့လာဖို႔စာအုပ္ေတြေပးလိုက္တယ္။ အဲ့စာအုပ္ေတြကို မျဖန္႔ဘူး။ သူတေယာက္တည္း ယူထားတယ္။

အဲ့ေတာ့ သင္လို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး On Job Training လိုမ်ိဳးလုပ္တယ္။ မ်ိဳးေတြပ်ိဳးေထာင္မယ္ ဒီလိုလုပ္ရမယ္ သင္ျပတယ္။ အဲ့ဒါကို သူတို႔ စိတ္၀င္စားၾကတယ္။ ေျပာျပတယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းဖို႔လုပ္တဲ့ဟာ ကို ကၽြန္ေတာ္က လာသင္ေပးရတာ။ ရန္ကုန္ကေနလာတာ အနည္းဆံုး သံုးသိန္းကုန္တယ္။ တကယ္ေပးၾကေၾကးဆို ခင္ဗ်ားတို႔ကေနေတာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပန္ေပးရမွာ လို႔ေျပာျပရတယ္။ ဒါေပမယ့္ လာသင္တဲ့ ဆရာဆရာမေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေထာက္ပံ့ေပးတယ္။

ေနာက္တဆင့္ျဖစ္တဲ့ စံျပအေနနဲ႔ ဦးေဆာင္လုပ္ျပတာမွာ ပစၥည္းေတြကို ေကာင္းေကာင္းလုပ္တဲ့ လူေတြဆီက ေစ်းပိုေပးၿပီး ၀ယ္တယ္။ ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ရင္ ေစ်းေလွ်ာ့ၿပီး၀ယ္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးရင္ လံုး၀မ၀ယ္ဘဲထားလိုက္တယ္။ အဲ့ေတာ့ လူေတြက သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ဟာ မင္းသြားေရာင္းတာ လယ္ေလာက္ရလဲ။ ငါကေတာ့ ဒီေလာက္ပဲရတယ္ ဆိုၿပီး ယွဥ္ၿပိဳင္လာၾကတယ္။ မင္း ဉာဏ္ႀကီးရွင္မွာ သြားေရာင္း သူတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္း ငါ စိုက္တာ ဒီေလာက္ရတယ္ ဆိုၿပီးျဖစ္လာၾကတယ္။

တခုရွိတာက Domino Effect လိုေပါ့ေနာ္၊ ေရွ႕က ေကာင္းေကာင္းလုပ္ျပရင္ အကုန္ကူးစက္သလို။ ေရွ႕ကမွားရင္လည္း အကုန္မွားသြားႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္တန္းေတြလည္း လိုအပ္ပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ေတာင္သူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့ေနရာမွာ ခက္ခဲလားေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေတြ႔အႀကံဳအရ ခက္ခဲတယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔က အရိုးခံနဲ႔ ဆက္ဆံၾကေတာ့ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ သူတို႔က မသိလို႔ မလုပ္တာဘဲ ရွိတယ္။ သိရင္သူတို႔လည္း လုပ္ၾကမွာပါ။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းေရးသားသူ – ခင္စႏၵာျမင့္
တည္းျဖတ္ျပင္ဆင္သူ – ၿငိမ္းခ်မ္းေအး
(မိုးမခ)